شمارهٔ ۸۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دلتنگی شاعر می‌پردازد. شاعر خود را در موقعیت‌های مختلف انسانی و اجتماعی قرار می‌دهد و از دیده‌اش به نقش خود در جهان می‌نگرید. او خود را در کنار دیگران، از افتادن و نشستن تا سجده و بندگی، می‌بیند و می‌گوید که همیشه در پس‌زمینه وجود دیگران بوده است. در تضاد با این حس‌های نوستالژیک، شاعر به تنهایی و تنهایی‌اش در عشق و کوشش برای وصال می‌پردازد و احساس می‌کند که دیگران توانسته‌اند به حقایق و خوشی‌هایی دست یابند که او نتوانسته است. اشعار او همچنین به تحولی درونی اشاره دارد که در آن یادآور روزهایی است که همچون دیگران در میانه‌ی شادی و بزم بوده است.
در کل، شعر بیانگر غم و تنهایی عشق و جستجوی هویت در بین روابط انسانی است.
هرکه افتاد ز پا، خاک‌نشین من بودمهرکه آمد به زمین، نقش زمین من بودم
هرکسی که از پا افتاد، کسی که خاک‌نشین شد، من بودم. هرکسی که بر زمین خورد، نقش زمین (کسی که افتاده یا نقشی که بر روی زمین است) من بودم.
شوق، سرخیل صف اهل نیازم کرده ستسجده‌ای هر که تو را کرد، جبین من بودم
شوق، باعث شد که من پرچمدار و جلودار صف اهل نیاز باشم. هرکسی که تو را سجده کرد، پیشانی او من بودم.
راز خود کرد وصیت همه با من مجنونبر سر او نفس بازپسین من بودم
مجنون تمام رازهای خود را به من وصیت کرد. بر بالای سر مجنون، نفس آخر من بودم.
آستان‌بوس رکاب تو، کرا قدرت بودبا تو آن روز که همخانه‌ی زین من بودم
چه کسی قدرت این را داشت که به بلندای آسمان رکاب تو بوسه بزند؟ در همان موقعی که من همراه و همزین تو بودم.
این زمان، غیر من آن‌جا همه کس ره داردیاد روزی که در آن بزم، همین من بودم
ولی حالا در آن‌جا همه حضور دارند. یاد آن روزی بخیر که در آن جشن فقط من بودم.
سعی من کردم و شد وصل، نصیب دشمندیگری صید تو کرد و به کمین، من بودم
من تلاش و کوشش کردم و وصل نصیب دشمن شد. دیگری تو را به چنگ آورد و کسی که به کمین بود، من بودم.
هر کف خاک، به جولانگه شه می‌گویدپیش ازین پادشه روی زمین من بودم
هر قسمتی از خاک، به شاه که درحال جولان دادن با اسب است، می‌گوید: «پیش از این پادشاه روی زمین من بودم.»
در چمن بود قیامت ز فغان دوش سلیمبلبلان را چه گنه، باعث این من بودم
ای سلیم، در باغ و چمن دوش از فغان قیامتی بود و صدای بلندی به گوش میرسید. این صدا از بلبلان نبود بلکه باعث این اتفاق من بودم.