شمارهٔ ۸۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تقدیر و سرنوشت انسان‌ها می‌پردازد و ناتوانی انسان در تغییر آن را بیان می‌کند. شاعر از تفاوت‌های طبقاتی و نابرابری‌های اجتماعی تلخی می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که حتی در شرایط سخت نیز نمی‌توان با دیگران به آسودگی زندگی کرد. همچنین، از احساس بی‌عدالتی و نارسایی در روابط انسانی صحبت می‌کند و در نهایت از دیگران می‌خواهد که به احساسات و مشکلات او توجه کنند و انصاف را در نظر بگیرند.
تقدیر خدا را چه علاج است، گداییمدر رزق سگ و گربه شریکیم، هماییم
هوش مصنوعی: تقدیر خدا را نمی‌توان تغییر داد. ما در زندگیمان با دیگران تقسیمکار داریم و حتی ممکن است در شرایط سختی زندگی کنیم.
فریاد که از ساده دلی صاحب خرمنبرقیم [و] گمان برده که ما کاهرباییم
هوش مصنوعی: از روی سادگی و بیخبری صاحب مزرعه، فریاد میزند و تصور کرده که ما مانند کاهران (کسانی که در کار خرمن و کاهاند) هستیم.
با ما نشود سینه ی این کینه دلان صافچون آینه هرچند که از اهل صفاییم
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم با این دلهای کینهتوز مانند آینهای صاف و پاک باشیم، حتی اگر خودمان اهل صفا و پاکی باشیم.
با مردم عالم نتوانیم به سر بردره بر سر خار و خس و ما آبله پاییم
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم با مردم عادی و در شرایط سخت زندگی کنیم؛ زیرا در این مسیر پر از مشکلات، ما همانند افرادی هستیم که زخمدار و آسیبدیدهاند.
در سلسله ی باده کشان جام شرابیمدر قافله ی کعبه روان قبله نماییم
هوش مصنوعی: در میان گروهی که شراب مینوشند، ما نیز جام شراب به دست داریم و در مسیر کعبه به سمت قبله حرکت میکنیم.
هر نقش قدم پیشتر از ماست درین راهچون چشم حسودان همه کس را به قفاییم
هوش مصنوعی: در این مسیر، هر گامی که برمیداریم، نشانهای از ما پیشتر وجود دارد. مانند چشمان حسود که همیشه به دنبال خطاها و عقبگردهای دیگران هستند.
یک بار نگفتید سلیم این چه خموشی ستای اهل کرم، بنده ی انصاف شماییم!
هوش مصنوعی: شما هیچ وقت به سلیم نگفتید که چرا اینقدر ساکت است، ای انسانهای با نیکویی! ما که بندگان انصاف شما هستیم!