شمارهٔ ۸۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت لذت بردن از زندگی و زیبایی‌ها اشاره دارد. شاعر از فرد می‌خواهد که اگر از نعمت‌های مادی برخوردار نیست، از زیبایی طبیعی مانند گل و زلف و کاکل دیگران بهره‌برداری کند. هم‌چنین به یادآوری می‌کند که برای خوشحالی و نشاط، نیاز به توجه و تحمل دارد و توصیه می‌کند که در برابر مشکلات و جفاها صبر پیشه کند و از زیبایی‌های کوچکی که در اطرافش هست بهره گیرد.
فصل گل شد، نالهٔ عیشی ز بلبل قرض کنگر نداری زر برای باده، از گل قرض کن
هوش مصنوعی: فصل بهار فرا رسیده و زمان شادی و لذت است. اگر پولی برای خرید شراب نداری، میتوانی از زیبایی‌های گلها بهرهمند شوی و لذت ببری.
بی‌پریشانی نگردد جمع اسباب نشاطبهر دل سرمایه‌ای زان زلف و کاکل قرض کن
هوش مصنوعی: بدون تشویش و اضطراب، هیچگاه نمیتوان بر تمام خوشیها و لذتها تکیه کرد. برای دل و روح خود، از زیبایی‌های آن زلف و مو، وام بگیر تا بتوانی شادابی را تجربه کنی.
حسن هرگز طرفی از پهلوی اهلیت نبستمایهٔ تمکین خوبی از تغافل قرض کن
هوش مصنوعی: زیبایی هرگز نتوانسته است به اندازهٔ لایق بودن در کنار خویشتن برتری پیدا کند. برای رسیدن به خوبی، از نادیده گرفتن قرضهایی که بر عهدهات است، فاصله بگیر.
بی‌نوایی می‌کشد بلبل ز تاراج خزاناز چراغ محفل ای پروانه یک گل قرض کن
هوش مصنوعی: پرندهای بیپناه، به خاطر غم و دلتنگیاش از زبردستی پاییز و ویرانیاش، از تو می‌خواهد که همچون شمعی در مهمانی، گلی به او بدهی تا بتواند روزهای تاریکش را روشن کند.
این همه افغان ندارد گر جفایی دیده‌ایسخت بی‌صبری سلیم، اندک تحمل قرض کن
هوش مصنوعی: اگر در گذشته از کسی بدی دیدهای، نباید به این خاطر خیلی بیصبر و نگران باشی. باید کمی صبر و تحمل به خرج دهی و درک کنی که همهچیز دچار تغییر و تحول میشود.