شمارهٔ ۸۵۷
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر حسرت و عشق شاعر به معشوقه‌ای است که دور از دسترس او قرار دارد. او از کوی عشق و محبت آن معشوقه رفته و به دنبال جای دیگری می‌گردد، اما در نهایت نمی‌تواند غیر از او را ببیند و حتی به دیدن دیگران هم راضی نیست. شاعر احساس می‌کند که عشق و عبادت واقعی او تنها برای معشوقه‌اش است و به دیگران اهمیتی نمی‌دهد. او به این نتیجه می‌رسد که هیچ کس نمی‌تواند به اندازه خود او به حقیقت عشق برسد و عشق واقعی غیر ممکن است اگر از او دور باشی. احساسی از ناکامی و توکل به عشق خالص در این اشعار موج می‌زند.
از کوی عشقت ای بت دلجوی دیگرانرفتم که جا کنم به سر کوی دیگران
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، ای زیبای دلنواز، از مسیر دیگران دور شدم تا جایی در سرزمین دیگری پیدا کنم.
چون بینمت به غیر، که دیدن نمی توانتیر ترا نشسته به پهلوی دیگران
هوش مصنوعی: وقتی تو را با دیگران میبینم، نمیتوانم تو را ببینم، زیرا تیر عشق تو در دل من نشسته است و تنها به تو فکر میکنم.
در مذهب دلم که سجود تو می کندمحراب کج بود خم ابروی دیگران
هوش مصنوعی: در دل من، جایی که برای تو سجده می‌کند، معبدی وجود دارد که به خاطر خم ابروی دیگران، ناهماهنگ و کج است.
لاف از نسب مزن که به مانند آینهآدم نمی شود کسی از روی دیگران
هوش مصنوعی: به خود نبال و به دیگران افتخار نکن، زیرا همان طور که آینه نمی‌تواند نشاندهنده واقعی شما باشد، هیچکس نمی‌تواند فقط به خاطر نسبت و نسب دیگران به ارزش واقعی دست یابد.
در عاشقی چه فیضی ببیند ز دل سلیم؟تعویذ خویش بسته به بازوی دیگران
هوش مصنوعی: در عشق، دل پاک و بیریا چه بهرهای میتواند ببرد؟ وقتی که انسان به جای تکیه بر خود، به حمایت و کمک دیگران اتکا کند.