شمارهٔ ۸۵۸
هوش مصنوعی: این شعر در مورد هشدار به دشمن و نقد به حسادت است. شاعر می‌گوید که اگر دشمنی در کار است، نباید به خود نیاید و به ما ضرری نرساند. اشاره می‌کند که مال و دارایی‌اش را مانند شیشه با ارزش و شکننده نگه دارد و حسودان نباید در تلاش برای ایجاد مشکلات یا دعوا باشند. شاعر به مدعیان هشدار می‌دهد که در تلاش برای ایجاد غفلت یا نفوذ در زندگی دیگران نباشند. در نهایت، به سادگی و فریبندگی واقعیات اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید نسبت به دشمن رحم کرد، بلکه باید با قاطعیت و دقت عمل کرد.
دشمن خود گر نه‌ای، ما را به خود دشمن مکندر بغل چون شیشه داری، سنگ در دامن مکن
هوش مصنوعی: اگر دشمنی نداری، پس چرا ما را به دشمنی وادار میکنی؟ مانند شیشهای در آغوش هستی، پس چرا سنگ را در دامن خود میگذاری؟
بر شکست گوهرم دستی نداری ای حسودبهر سودن، آب چون گرداب در هاون مکن
هوش مصنوعی: ای حسود، تو نمیتوانی به من آسیب بزنی. برای به دست آوردن سود خود، مثل آب که در هاون نمیتوانی بچرخانی، سعی نکن مرا خرد کنی.
شرم بادت از ید بیضای بی‌رونق کلیماین هنر را پیش داغ دست ما روشن مکن
هوش مصنوعی: شرمندهام که هنر خود را در مقابل این آثار بیارزش نشان بدهم، پس لطفاً آن را مقابل آتش دست ما روشن نکن.
بر سر میدان دعوی می‌رسم ای مدعیبهر جستن رخنه همچون تیر در جوشن مکن
هوش مصنوعی: در میدان بحث و گفتگو حاضر میشوم، ای مدعی! برای یافتن نقاط ضعف در من تلاش نکن، مانند تیر که در زره نفوذ نمیکند.
همچو عیسی در جهان با آب باریکی بسازآرزوی زنده‌رود از چشمهٔ سوزن مکن
هوش مصنوعی: در جهان مانند عیسی با مشکلات و سختیها کنار بیا، اما نباید امید و آرزوی چیزهای بزرگ و پویا را از چیزهای کوچک و ناچیز بخواهی.
خصم در دعوی سپر افکنده است، اما سلیمتیر مصرع بر دلش زن، رحم بر دشمن مکن
هوش مصنوعی: دشمن در محاجه و دعوا به شدت ایستاده و از خود دفاع می‌کند، اما تو با یک تیر خطاب به او، به هدف بزن. به او رحم نکن.