شمارهٔ ۸۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی دعوت و ارتباط بین افراد را به تصویر می‌کشد. شاعر به مردم می‌گوید که از همدیگر چیزهای خوبی بگیرند و در عوض بخشی از آنچه دارند را بدهند. او به زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند و به این نکته تأکید می‌کند که باید از غم و اندوه دوری کرده و از مراسم شادی لذت برد. در عین حال، تأکید بر محبت و دوستی می‌کند و از تبادل و همدلی میان ملت‌ها سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به تنوع فرهنگی اشاره می‌کند و از مخاطبان می‌خواهد که از یکدیگر بیاموزند و تجربیات خود را با هم تقسیم کنند.
به مردم عرض جمعیت کن از ایشان دگر بستانمقامرخانه است آفاق، زر بنما و زر بستان
هوش مصنوعی: به مردم بگو که جمعیت را جمع کنند، زیرا در میان آنان تغییراتی رخ داده است. نشاندهنده ثروت باش و از آن بهرهمند شو.
کسی چون مرغ بسمل چند برآهنگ غم رقصد؟بیا مطرب زمانی دف ز دست نوحه‌گر بستان
هوش مصنوعی: کسی مانند پرندهای مجروح چند بار میتواند بر سر آهنگ غم برقصند؟ بیا و از نوازنده بخواه که سازش را بگذارد و نوحهگری را ترک کند.
به شیرین می‌کند عرض لباس عاریت خسروتو هم ای کوهکن از بیستون تیغ دگر بستان
هوش مصنوعی: لباس زیبا و دلپذیر خسرو، مانند حقیقت شیرینی است که آن را به امانت گرفتهاند. ای سنگتراش، از کوه بیستون، تو نیز میتوانی با دقت و مهارت خود شیری را از دل سنگ بیرون بکشی و نشان دهی.
به این مضمون نویسد نامه دایم پیر کنعانیبه یوسف، کز زلیخا دادم ای چشم پدر بستان
هوش مصنوعی: پیر کنعانی نامهای دائمی به یوسف مینویسد و در آن به خاطر زلیخا می‌گوید که از پدرش خواسته است تا به او توجه کند.
تو از ایران سلیم و ما ز ملک هند می‌آییماگر مشتی نمک داری بده، از ما شکر بستان
هوش مصنوعی: ما از سرزمین ایران با نیکخواهی آمدهایم و تو از سرزمین هند. اگر کمی نمک داری، به ما بده و در مقابلش شکر از ما بگیر.