شمارهٔ ۸۶۲
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به بررسی احساسات و معانی عمیق می‌پردازد. شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که چگونه عشق و احساسات می‌توانند خالی از کینه و نفرت باشند. او از بلبل و گل به عنوان نمادهای زیبایی و عشق استفاده می‌کند و می‌گوید که از آنان چهره‌های زیبا و دلپذیر ساخته نمی‌شود. همچنین، او به تلخی صحبت‌های خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در مواجهه با درد و رنج، هیچ فایده‌ای ندارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که حتی از سکوت و خاموشی نیز می‌توان زیبایی و حرف‌های دل‌نشین را ساخت.
چون توان با غیر دل را خالی از کین ساختنهرگز از بلبل نمی آید به گلچین ساختن
هوش مصنوعی: اگر بتوانی دل خود را از کین و حسد خالی کنی، هرگز مانند بلبل نمیتوانی برای گلها انتخابی داشته باشی.
سهل باشد حسن هرجا دعوی اعجاز کردسرمه را در چشم خوبان خواب سنگین ساختن
هوش مصنوعی: زیبایی هر جا که ادعای اعجاز کند، ساده و آسان است؛ مانند این که با سرمه چشم زیبایی را خواب سنگینی بیفکند.
من نمی دانستم ای مهمان تو آتش بوده ایکاسه را هم ورنه می بایست چوبین ساختن
هوش مصنوعی: من نمیدانستم که تو چقدر خطرناک هستی، و اگر میدانستم، به جای کاسه چوبی میساختم.
صحبت تلخ تو چون دربان آن باشد، چه سودهمچو زنبور از عمارت های شیرین ساختن
هوش مصنوعی: اگر حرف‌های تلخ تو مانند دربانی باشد که دروازه را مینهد، چه فایده‌ای دارد که مانند زنبور از خانههای شیرین عسل بسازم؟
از خموشان چمن لایق نمی باشد سلیمورنه از گل می توان صد حرف رنگین ساختن
هوش مصنوعی: از افراد خاموش و بیخبر نمیتوان انتظار داشت که شایسته و لایق باشند، چرا که از گل می‌توان هزاران نکته زیبا و رنگین بیان کرد.