شمارهٔ ۸۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از سفر و دوری سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که صدای جرس او را در موقعیت‌های نامناسب نراند. او به پرواز و آزادی علاقه دارد اما به وضعیت فعلی خود اشاره می‌کند که به دست سرنوشت وابسته است و از دوستانش می‌خواهد که مزاحمتی ایجاد نکنند. همچنین، شاعر با اشاره به داستان منصور، بر این نکته تأکید می‌کند که نباید رازهای دل را فاش کرد. در نهایت، او به دنبال آرامش و خوشی در دنیا و ارتباط با آزادگان است و نمی‌خواهد کسی بخواهد او را در دردها و جنونش نادیده بگیرد.
ای جرس، سوی سفر هر لحظه آوازم مکنبی پر و بالم، عبث تکلیف پروازم مکن
هوش مصنوعی: ای جرس، هر لحظه مرا برای سفر صدا نزن، زیرا که من بدون بال و پر هستم و عبث مرا به سفر وادار نکن.
چون گره، سررشته ی عمرم به دست بستگی ستدشمن من گر نه ای، از دوستی بازم مکن
هوش مصنوعی: عمر من به مانند گرهای در دست توست و اگرچه دشمن من هستی، اما همچنان از دوستی با من غافل نشو.
کرد رسوا این می مردآزما منصور راراز خود با من مگو ای عشق، غمازم مکن
هوش مصنوعی: عشقی که در دل دارم، رازهایش را با من در میان نگذار، زیرا که من به این رازها آگاه هستم و نمیخواهم دیگران از آن مطلع شوند.
در قفای رهروان فریاد کردن شرط نیستد بیابان جنون ای خضر آوازم مکن
هوش مصنوعی: برای راهنمایی دیگران در مسیر زندگی، لازم نیست همیشه به صدای بلند فریاد زد. در این دنیای پر از حرکت و شگفتی، ای خضر (نماد هدایت و دانش)، از من خواسته نکن که صدایم را بلند کنم و تنها به آرامی پیش بروم.
صیقل دل، صحبت آزادگان باشد سلیمجز به چوب بید چون آیینه پردازم مکن
هوش مصنوعی: دل را باید با گفتوگو و ارتباط با انسانهای آزاداندیش و بزرگوار صیقل داد. اما کسی که دلش پاک و سالم است، نباید به انتقادها و ضربههای غیر روحی حساس باشد، مانند آیینهای که برای زیباتر شدنش، باید با احتیاط و دقت پردازش شود.