شمارهٔ ۸۷۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره اندوه و ناامیدی شاعر از دنیای زندگی و گذشت زمان است. شاعر به فقدان جوانی و شکوفایی اشاره دارد و می‌گوید که پیری برای او مانند گلی است که به مرور زمان از بین رفته است. احساس جدایی و درد جدایی از عشق و زندگی در اشعارش مشهود است. او سیمای زندگی را به شمعی تشبیه می‌کند که در آتش می‌سوزد و زندگی‌اش به مانند چمنی با گل‌های پژمرده توصیف می‌شود. انزجار از عمر تلخ و پشیمانی از گذشته، و همچنین حسرتی بر زندگی از دست رفته، به خوبی در این اشعار احساس می‌شود. در نهایت، شاعر از باغبانی می‌گوید که نتیجه کارش نامطلوب است و او را به سوی ناامیدی می‌کشاند.
ز عمر رفته چه نقصان به کامرانی منبود شکوفه ی پیری، گل جوانی من
هوش مصنوعی: از عمر گذشتۀ من، چه کمبودی بر خوشبختیام تأثیر گذاشته است؟ آیا شکوفههای پیری، به معنای زوال جمال جوانیام هستند؟
چو تب مفارقت از من گزید، می میرمکه آتش است چو شمع آب زندگانی من
هوش مصنوعی: وقتی که درد جدایی به سراغم میآید، مانند شمعی میمیرم که آتش وجودم را میسوزاند و زندگیام را تباه می‌کند.
چمن به باد خزان داده ام، نمانده گلیبه غیر آبله در دست باغبانی من
هوش مصنوعی: در پاییز، باغم را به باد سپردهام و دیگر گلی جز گل‌های آبلهم پیدا نمیشود.
مرا به گلشن وصلت رسانده، نیست عبثبه بال خویش چو طاووس، گلفشانی من
هوش مصنوعی: مرا به باغ محبتت آوردهاند، بنابراین بیدلیل نیست که مانند طاووس به زیبایی خود میبالم و از وجودم زیبایی پخش میکنم.
ز عمر تلخ، پشیمان شدم ز آب حیاتنصیب خضر رهم باد، زندگانی من!
هوش مصنوعی: از زندگی تلخ خود پشیمان شدم و افسوس میخورم که به من سهمی از آب حیات خضر داده نشده است، ای کاش زندگی من نیز به مانند او بود!
سلیم، خون مرا می خورد چو آب آن گلنتیجه ی عجبی داد باغبانی من
هوش مصنوعی: سلیم مثل آب خوردن، خون من را مصرف می‌کند و این برای باغبان نتیجهای شگفتانگیز به همراه داشته است.