شمارهٔ ۸۷۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس انزوا و ناتوانی راوی است. او خود را به عنوان راز جهان معرفی می‌کند و به ویرانی‌های درونش اشاره دارد. مانند موری که در خاک مانده و نمی‌تواند از آن بیرون بیاید، راوی نیز نمی‌تواند از محدودیت‌ها و مشکلاتش فرار کند. او به تنهایی خود در زندگی اشاره می‌کند و هیچ چیز مهمی در اختیار ندارد. راوی در ارتباط با دیگران احساس می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند جای او را پر کند و در نهایت به دانایی و آگاهی‌اش از اسرار جهان اشاره می‌کند، اما با این حال حس می‌کند که در سیطره‌اش بر زندگی‌اش تنهاست.
من راز جهانم، بود افسانه به از منمعموره ام و گوشه ی ویرانه به از من
هوش مصنوعی: من خود کلید فهم جهان هستم؛ داستانی که به من مربوط میشود بهتر از هر چیز دیگری است و جایی که در آن زندگی میکنم، حتی اگر ویران باشد، از هر جایی دیگر ارزشمندتر است.
هرگز نتوانم که سر از خاک برآرمآن مور ضعیفم که بود دانه به از من
هوش مصنوعی: هرگز نمیتوانم از زمین بیرون بیاید، من همان مورچهای هستم که دانهای به من میدهد و از من قویتر است.
در خانه ز اسباب جهان هیچ ندارمکس ورنه ندارد چو کمان، خانه به از من
هوش مصنوعی: در خانهام هیچ چیزی از دنیا ندارم، نه کسی است و نه چیزی، اما اگر کسی بود، خانهام به خوبی بهتر از کمان میبود.
در صحبت ما و تو چه گنجایش اینهاستنه شمع به از توست، نه پروانه به از من
هوش مصنوعی: در گفتوگوهای ما، جایی برای این مسائل نیست. نه شمعی که تو باشی از من بهتر است، و نه پروانهای که من باشم از تو برتر است.
در زمزمه هر مرغ چمن نیست چو بلبلگوید همه کس مصرعی، اما نه به از من
هوش مصنوعی: هر پرندهای در چمن میخواند، اما وقتی که بلبل میخواند، همه به او گوش میدهند و جملات او را تکرار میکنند. اما هیچ کس نمی‌تواند صدای من را بهتر از خودم بازگو کند.
واقف چو سلیم از همه اسرار جهانمکس نیست خبردار ازین خانه به از من
هوش مصنوعی: من از همه رازهای دنیا آگاه و باخبرم، اما هیچکس از این خانه به اندازهی من خبر ندارد.