شمارهٔ ۸۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت میخانه و لذت‌هایی که در آن وجود دارد می‌پردازد. او با استفاده از تصاویر زنده و خیال‌انگیز، حال و هوای نشاط‌آور و برخاستن روحی مستانه را به تصویر می‌کشد. میخانه به عنوان مکان شادی و خلوص معرفی می‌شود و کلید سعادت را در نوشیدن می می‌داند. در نهایت، عشق و شوقی که شاعر نسبت به می و محبوبش دارد، او را به سوی میخانه می‌کشاند و حالتی مستی‌آور را در او ایجاد می‌کند.
بیا که باغ شد از لاله کوی میخانههوا کشید چمن را به روی میخانه
هوش مصنوعی: بیا که فضایی شادیبخش و زیبا به وجود آمده، جایی که گلهای لاله مثل ستارههایی در باغ میدرخشند و هوای دلپذیر چمن را به سمت میخانه می‌کشد.
به خاکساری مستان بود عروج دگرسپهر رشک برد بر سبوی میخانه
هوش مصنوعی: به خاکساری و تواضع، جامی از میخانه به آسمان میرسد و آسمان به آن غبطه میخورد.
کلید گنج سعادت ز موج می باشدنگین جم طلب از خاکشوی میخانه
هوش مصنوعی: کلید دستیابی به خوشبختی در دل نوشیدن مشروبات است و برای رسیدن به ارزشهای عمیق و گرانبها، باید از دنیای مادی و سطحینگر عبور کرد.
ز شوق لعل تو چون خون گرم از رگ تاکبه پای خویش دود می به سوی میخانه
هوش مصنوعی: از شوق دیدن لبهای سرخ تو، مانند خون گرم که از رگ انگور به پایین میریزد، به پای خود میدود و به سوی میخانه میرود.
دگر ز گوشه ی چشمی سلیم بیهوش استکه مست او نکند آرزوی میخانه
هوش مصنوعی: در گوشهای از نگاه او، شخصی به شدت تحت تأثیر قرار گرفته و بیخبر و غافل است. او به قدری مجذوب و افسون شده که نیازی به آرزوی رفتن به میخانه و نوشیدن ندارد.