شمارهٔ ۸۹۸
هوش مصنوعی: غزل درباره زیبایی و جذابیت یک گل است که به شکل استعاره‌ای توصیف شده است. شاعر گل را برهنه و عریان می‌بیند و ویژگی‌های مختلفی از آن را بیان می‌کند، مانند رنگ و بویش و همچنین شاخ و ساقه‌اش. در این شعر، تم‌های عشق و حسرت نیز وجود دارد، به شکلی که زیبایی گل و عشق به معشوق به تصویر کشیده شده است. در نهایت، شاعر از حسرت‌ها می‌گوید و به ورود یار و زیبا رویی او اشاره می‌کند که به نوعی خود را عریان و بی‌پرده نشان می‌دهد.
گلی دارم ز رنگ و بو برهنهسهی سروی چو آب جو برهنه
هوش مصنوعی: من گلی دارم با رنگ و بویی دلانگیز، همچون درخت سروی قد بلند که در کنار آب زلال و شفاف ایستاده است.
ز هندوزادگان طفلی که باشددوان چون شعله بر هر سو برهنه
هوش مصنوعی: در سرزمینی از هند، کودکی به سرعت در حال حرکت است و مانند شعلهای که به هر سمت میتابد، درخشان و بی‌پرده به نظر میرسد.
چو حرف دوستان سبز ملیحیولی چون طعنه ی بدگو برهنه
هوش مصنوعی: سخنان دوستان شیرین و دلنشین است، اما صحبتهای بدگویان زشت و عریان به نظر میرسد.
چو شاخ سوسنش اندام عریانچو ساق سنبلش بازو برهنه
هوش مصنوعی: اندام برهنه او مانند شاخ سوسن است و بازوهایش همچون ساق سنبل نمایان و زیباست.
به صد پرده نهان از شرم او گلچو آیینه ولی خود، رو برهنه
هوش مصنوعی: به خاطر شرم او، گل مانند آیینه در زیر پردههای پنهان قرار دارد، اما خودش بدون هیچ پوششی نمایان است.
چو جوگی، شعله ی آتش نشستهبه خاکستر ز عشق او برهنه
هوش مصنوعی: مانند یک زاهد، شعلهی آتش بر روی خاکستر نشسته و از عشق او عریان و بیپوشش است.
ز آب جلوه اش تا بگذرد کبکدو پا را کرده تا زانو برهنه
هوش مصنوعی: برای اینکه زیبایی و جلوه آب دیده شود، کبکی هر دو پا را تا زانو بیپوشش کرده است.
سلیم از دل برون کن خار حسرتکه آمد یار و پای او برهنه
هوش مصنوعی: به نگرش مثبت و بدون حسرت، دل را از دردهای گذشته خالی کن؛ زیرا محبوب آمده و او با پای برهنه در میان ماست.