شمارهٔ ۱۶ - در آزار دمل خود
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و رنج عمیقی است که از درون شاعر ناشی می‌شود. شاعر از «دمل» که در سینه‌اش ایجاد شده و خونش مانند پیکان می‌چکد، سخن می‌گوید. او به یاد محبت‌های مادرش و شیری که از او خورده، احساس می‌کند که زمان به تدریج از او گرفته می‌شود. همچنین، احساس دوگانگی بین عشق و دشمنی را در خود حس می‌کند، گویی که این عشق به نوعی مانند تیر پیکانی در دل او فرورفته است. در کل، این شعر احساساتی عمیق از درد، تنهایی و تماشا به گذشته را منتقل می‌کند.
آه ازین دمل که شد از سینهٔ من آشکارخون چو پیکان می‌چکد از غنچهٔ پستان مرا
هوش مصنوعی: این درد عمیق در سینهام نمایان شده و مانند خونی که از یک زخم میریزد، از قلبم خارج می‌شود.
هردم شیری که از پستان مادر خورده‌امقطره‌قطره می‌کشد ایام از پستان مرا
هوش مصنوعی: هر زمانی که از مادر شیر میخوردم، حس میکنم که زمان به تدریج از وجود من جاری می‌شود.
دشمنی چون عشق دارم در قفای خود، ازانسر برون کرده از روی سپر پیکان مرا
هوش مصنوعی: من در پشت سر خود دشمنی دارم که به اندازه عشق عمیق است، و او با تیر خود از زیر سپرم نمایان شده است.