شمارهٔ ۴۸ - بی سواری در سواد هند بودن مشکل است
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دشواری‌های بی‌سواری در سرزمین هند اشاره می‌کند. او از مرگ اسبش و اضطراب ناشی از آن می‌گوید و بیان می‌کند که وقتی پیاده می‌رود، دیگران او را ناتوان و همچون کسی که در آب افتاده، می‌بینند. همچنین او به این نکته اشاره می‌کند که دستش به خاطر کوتاهی دامن زین از رسیدن به اسب بازمانده و پاهایش نیز به دلیل عدم استفاده از رکاب دچار ناتوانی شده است. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده‌ی حسرت و ناتوانی شاعر در زندگی‌اش است.
بی سواری در سواد هند بودن مشکل استاسب من مرد و دلم در اضطراب افتاده است
هوش مصنوعی: بیسوار بودن در سرزمین هند خیلی سخت است، زیرا اسب من مرد و اکنون دل من در اضطراب و نگرانی به سر میبرد.
بس که تر دارد پیاده رفتنم، هرکس که دیدگوید این بیچاره پنداری در آب افتاده است!
هوش مصنوعی: به خاطر خیسی و گلآلودی زمین، هر کسی که من را ببیند فکر می‌کند که به نوعی در آب افتادهام، چون وضعم خیلی ناجور و بد به نظر میرسد.
دست من شد مدتی کز دامن زین کوته استپای من عمری ست کز چشم رکاب افتاده است
هوش مصنوعی: دست من مدتی است که از دامن نگهداشتن فاصله گرفته و پای من نیز مدتهاست که از چشم رکاب افتاده است.