شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان بی‌ارزشی و پوچی حسادت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که حاسد، به رغم ادعاهای بزرگش، در واقع چیزی از خود ندارد. او همچنان که حیا در وجودش نیست، به بیان هم نمی‌تواند چیزی ارزشمند ارائه کند. در نهایت، شاعر این نکته را نیز به تصویر می‌کشد که مثل شمشیری که در غلافش بی‌خاصیت است، حاسد نیز فقط از زبان و صحبت‌هایش سخن می‌گوید، در حالی که عمل و محتوای خاصی ندارد.
حاسد که همه دعوی لافش پوچ استاز مغز حیا، چو نافش پوچ است
هوش مصنوعی: حسادت فردی که تنها به ادعای خود میبالد، بیمعناست. مانند کسی که درونش خالی است و ظاهری ندارد که اعتبارش را ثابت کند.
از طبع زبان دراز، معنی مطلبشمشیر کشیده را غلافش پوچ است
هوش مصنوعی: زبان طولانی و بیمحتوا، نمی‌تواند مفهوم عمیق یک موضوع را به درستی منتقل کند؛ مانند شمشیری که در غلافش بیفایده است.