تناجی
سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹

چون حرف تب تو در میان می افتدپیمانه ز دست می کشان می افتد
افلاک ز لرزیدن تو می لرزدبرخیز، وگرنه آسمان می افتد