شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس ناامیدی و ضعف در برابر مشکلات بزرگ و حوادث دشوار اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی ناخدای دانا و باتجربه نیز قادر به کنترل این طوفان و بحران نیست و خود را مانند یک مورچه‌ای می‌بیند که بر روی فرشی از خزه افتاده است و به سادگی در میان امواج جاری گرفتار شده است.
افسوس که از شورش این بحر خطیرعاجز گردید ناخدای تدبیر
هوش مصنوعی: متأسفانه، ناخدای حکمت و تدبیر در برابر طوفان و آشفتگی این دریا ناتوان و عاجز شده است.
از موج به موج است گذارم، گوییمورم که رهم فتاده بر روی حصیر
هوش مصنوعی: من در حال عبور از روی امواج هستم، مثل اینکه مثل یک مورچه بر روی فرشی افتادهام.