شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر با ستایش و ذکر نام محبوبش، به نوعی خود را به خداوند مربوط میداند. او از خدای خود میخواهد که در سفرش، از در محبوبش بهرهمند شود و در این لحظهی دعا و ثنا، احساسات خود را ابراز میکند.
ای آنکه ترا مدح و ثنا می گویمنامت چوبرم، نام خدا می گویم
هوش مصنوعی: ای کسی که من در ستایش و تحسین تو سخن میگویم، هرگاه نام تو را بر زبان میآورم، در واقع نام خدا را به زبان میآورم.
خواهم ز درت بار سفر بربندمتا حال ثنا، کنون دعا می گویم
هوش مصنوعی: میخواهم از در خانهات بروم و سفر را آغاز کنم، اما در حال حاضر فقط دعا میکنم و تو را ستایش میکنم.