شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره پیکر زرینی است که در جهان وجود دارد و به آرامی مانند سیماب، بیوقفه در حرکت است. شاعر به خورشید اشاره میکند و گاهی میگوید که این دنیا همانند یک غماز (خبرچین) است که هر روز رازها و اتفاقات را فاش میکند.
این پیکر زرین که جهان گشته بسیآرام چو سیماب ندارد نفسی
هوش مصنوعی: این جسم طلایی که در دنیا سرشار از آرامش است، مانند جیوه هیچ لحظهای آرام نمیگیرد.
خورشید مگو، که این سپهر غمازهر روز ز بام افکند طشت کسی
هوش مصنوعی: در اینجا به این موضوع اشاره میشود که بهتر است درباره خورشید صحبت نکنیم، زیرا این آسمان به مانند گواه و تماشاگر، هر روز راز و حال کسی را نمایان میکند.