شمارهٔ ۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات متناقض خود صحبت می‌کند. گاهی به او اجازه نمی‌دهند که به شوق و اشتیاقش (غمی که دارد) بپردازد و گاهی دیگران او را به خاطر عشق و شادابی‌اش سرزنش می‌کنند. در نهایت، با وجود این تلاطم‌ها، او دلی سوخته و آزرده دارد و هیچ‌گاه نمی‌تواند لحظه‌ای آرامش یابد، مانند سنگی که در اثر برخورد با چخماق شعله‌ور می‌شود.
گه منع کنندم ز غم مشتاقیگه طعنه زنندم ز شراب و ساقی
هوش مصنوعی: گاهی به من اجازه نمی‌دهند که به خاطر اشتیاقم غمگین باشم و گاهی هم به من طعنه میزنند به خاطر نوشیدن شراب و همدمی با ساقی.
القصه دل سوخته ام نیست دمیآسوده چو سنگ آتش از چخماقی
هوش مصنوعی: خلاصه اینکه من دل سوختهای دارم که هیچ‌گاه آرامش ندارد، مانند سنگی که از چخماق آتش بگیرد.