شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نارضایتی و خستگی خود از محبت و توجه دیگران صحبت می‌کند و می‌گوید که اگر عشق تو را رد کنم، برایم پذیرفتنی است. او به زیبایی و جذبه محبوب اشاره می‌کند که چشمانش به آن غیرقابل تصور است. شاعر از سایه عشق خود نیز احساس خستگی می‌کند و می‌خواهد از گریه و اندوه خود کمی فاصله بگیرد. او در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که حتی نامه‌ها و پیام‌های ناامیدکننده نیز چه فایده دارند، مگر اینکه از جانب محبوب به او لطف و محبتی برسد.
از قبول دگران طبع ملول است مراور تو رد می کنیم عین قبول است مرا
هوش مصنوعی: من از پذیرش نظرات دیگران خسته و دلزده شدهام، اما اگر تو آنها را رد کنی، این برای من به معنای قبول کردن است.
خیره چشمی است بخورشید جمال تو نظرچکنم مردمک دیده فضول است مرا
هوش مصنوعی: چشمانم به زیبایی تو مینگرد و نمیتوانم از آن چشمفریب دور شوم. اما میدانم که نگاه کردن به آن، کار بیهودهای است.
بروای همدم و بر من مفکن سایه مهرکه دل از سایه خود نیز ملول است مرا
هوش مصنوعی: برو و از من دور باش، چرا که حتی سایه محبت خودت هم دیگر برایم خوشایند نیست و دلم از آن نیز خسته شده است.
مهل ای گریه که گردی رسد از من بدلیچند روزی که در این خانه نزول است مرا
هوش مصنوعی: ای گریه، لحظهای صبر کن! من چند روزی در این خانه هستم و ممکن است از من نشانهای باقی بماند.
اهلی از نامه سیاهی چه امید باشدگر امیدی است هم از لطف رسول است مرا
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به ناامیدی خود از نامهای که نوشته شده اشاره می‌کند و می‌گوید که از این نامه سیاه هیچ امیدی ندارد. اگر امیدی هم وجود داشته باشد، آن ناشی از لطف و محبت پیامبر است که ممکن است او را دلگرم کند. در واقع، شاعر به نوعی به بینتیجه بودن تلاشها و نیاز به حمایت معنوی اشاره می‌کند.