شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و محبت است و به توصیف ارتباط عاطفی بین دو نفر می‌پردازد. شاعر به یادآوری احساسات خوب و محبت‌آمیز در گذشته اشاره می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که مانند گذشته با او رفتار کند. او از چهره‌های مختلف عشق و زیبایی می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر در بیان وفا و عشق سخن بگوید، اعمال محبوب نشان‌دهنده جفا بوده است. در نهایت، شاعر احساساتی از نوع وابستگی و وفاداری را ابراز می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که این احساسات را درک کند.
خط چو مهر گیا تا نموده‌ای ما راهزار مهر و محبت فزوده‌ای ما را
هوش مصنوعی: نامهای که برای ما نوشتهای، همچون نشان مهر و زیبایی گیاهی است که با آن، هزاران محبت و عشق را به ما دادهای.
جفا نمودنت اکنون طریق رندی نیستچنان نما که در اول نموده‌ای ما را
هوش مصنوعی: به تو ظلم کردهام و حالا نمیتوانم راهی به جز رندی اختیار کنم؛ پس همانگونه رفتار کن که در ابتدا با ما رفتار کردهای.
اگر حدیث پری بر زبان ما بگذشتبه جان دوست که در دل تو بوده‌ای ما را
هوش مصنوعی: اگر درباره زیبایی و جذابیت محبوب، نام دوست بر زبان ما بیفتد، به خاطر جان دوست که تو همیشه در قلب ما هستی.
به خنده‌ای که از آن پسته‌ی دهن کردیدری ز عالم معنی گشوده‌ای ما را
هوش مصنوعی: با یک لبخند تو، درهایی از عالم معنا به روی ما باز شده است.
چه حاجت است که لافیم از وفا، چون توبه صدهزار جفا آزموده‌ای ما را
هوش مصنوعی: چه نیازی است که از وفای خود سخن بگوییم، وقتی تو با صدها ناپسندی ما را آزمایش کردهای؟
سگ توییم که از لطف و پاکدامانیغبار از آینه دل زدوده‌ای ما را
هوش مصنوعی: ما مانند سگی هستیم که از محبت و پاکی تو، کدورتها و آلودگیهای دلمان را برطرف کردهای.
به عشوه گفت که اهلی گر از تو دل بردیمتو هم به لطف سخن دل ربوده‌ای ما را
هوش مصنوعی: عاشق به معشوقش می‌گوید: اگر ما از تو دل بریدیم و دور شدیم، تو هم با کلام شیرین و محبت‌آمیز خود ما را اسیر کردهای.