شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر، بیانگر احساس عمیق عشق و وابستگی شاعر به معشوق است. شاعر از معشوق می‌خواهد که او را از وضعیت سخت و گم‌گشتگی نجات دهد. حسرت و اندوه ناشی از عشق بی‌پاسخ و احساس تنهایی در شعر به وضوح دیده می‌شود. شاعر به دردهای ناشی از عشق اشاره کرده و از سنگدلی معشوق شکایت دارد. او همچنین به احساس ضعف و نیاز به محبت معشوق اشاره می‌کند و می‌خواهد که معشوق به یاد او باشد و از عشقش غافل نشود. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که به رغم تمام مشکلات، هنوز امیدی به وصال و ارتباط با معشوق دارد.
ای داده زآستان خود آورارگی مرادر خاک ره نشانده به یکبارگی مرا
هوش مصنوعی: خدایا! تو که از درگاه خودم به من نعمت دادهای، مرا در مسیر زندگیام به یکباره به خاک ذلت انداختی.
از بس که خون خورم ز غمت بیخود اوفتممردم نهند تهمت مِی‌خوارگی مرا
هوش مصنوعی: به خاطر غمهای تو خیلی ناراحتم و به حدی بیخود شدهام که دیگر کنترل خود را از دست دادهام. مردم به خاطر این حال و روزم به من تهمت میزنند که به خاطر شرابخواری است.
دردا که هست چاره کارم هلاک و نیستغیر از تو چاره‌ساز به بیچارگی مرا
هوش مصنوعی: ای کاش راه حلی برای دردهایم وجود داشت، اما تمام امیدم به تو است و غیر از تو کسی نمیتواند به من کمک کند.
باری چو دل شکسته ز سنگ جداییمای سنگدل گذار به نظارگی مرا
هوش مصنوعی: باری، وقتی که دل شکستهام از تو جدا است، ای دل سنگی، لطفاً نگاهی به من بینداز.
آن میر مجلسی که تو را شمع جمع کردپروانه داده است به آوارگی مرا
هوش مصنوعی: آن سرپرست و رهبر جمعی که تو را در کنار هم جمع کرده است، باعث شده که من مانند پروانهای برای تو بیقرار و سرگردان شوم.
پرورده کرشمه لطفت چو اهلی‌امحیف است اگر کشی به ستم‌کارگی مرا
هوش مصنوعی: اگر تو با لطافت و زیباییات مرا به دل خود جلب کردهای، جایز نیست که حالا به خاطر یک موضوع جزئی به من آسیب برسانی.