شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و سوختن شاعر به خاطر عشق و احساسات شدیده‌ای است که تجربه می‌کند. شاعر از آتش عشق و غم سخن می‌گوید که همچون شمعی او را می‌سوزاند. عشق او داغی پنهان دارد و با وجود ظاهری خندان، در درونش عذاب و سوزش وجود دارد. او به یاد مهربانی‌ها و خاطرات عاشقانه‌اش می‌سوزد و غم ناشی از آن نیز او را بی‌تاب و بی‌قرار ساخته است. در کل، شعر احساسی عمیق از رنج و عشق را منتقل می‌کند.
آتشین لعلی که همچون شمع جان سوزد مرابر زبان گر نام او آرم زبان سوزد مرا
هوش مصنوعی: آن لعل آتشین که مانند شمع جانم را می‌سوزاند، وقتی نامش را بر زبان میآورم، زبانم نیز می‌سوزد.
آن لب خندان نمی.سوزد به داغ حسرتماین که بر ریشم نمک می‌پاشد آن سوزد مرا
هوش مصنوعی: آن لب خندان، از درد حسرت من نمیسوزد. بلکه این شخصی که بر ریشم نمک می‌پاشد، مرا می‌سوزاند.
غنچه وارم بهر او صد داغ پنهان بر دل استآشکارا خندم و داغ نهان سوزد مرا
هوش مصنوعی: من مانند یک غنچه هستم که برای او در دل خود صد درد پنهان دارم. در ظاهر میخندم، اما در درونم آن زخمهای نهان مرا می‌سوزاند.
گریه‌ام روغن ز مغز استخوان ریزد چو شمعبس که داغ عشق، مغز استخوان سوزد مرا
هوش مصنوعی: من از شدت احساساتم گریه میکنم، مانند شمعی که همهی مومش ذوب میشود. عشق آنقدر در وجودم می‌سوزد که به عمق وجودم آسیب میزند.
آتش غیرت چو بلبل سوزدم کان شاخ گلدیگران را در کنار و در میان سوزد مرا
هوش مصنوعی: آتش غیرت من مانند بلبل می‌سوزد، زیرا درخت گل دیگری را در کنار و میان گلهای خود می‌سوزاند.
مهربانی‌های او یاد آرم و سوزم کنونآتشی کافروخت اول این زمان سوزد مرا
هوش مصنوعی: به یاد خوبیهای او میافتم و دلم می‌سوزد، حالا آتشی در دلم شعلهور شده که در ابتدا من را می‌سوزاند.
اهلی از داغ غمم چون شمع بی تاب و توانآتش غم چند جان ناتوان سوزد مرا
هوش مصنوعی: من از درد غم خود همچون شمعی بی‌قرار و بی‌تاب هستم؛ آتش این غم، جان ناتوان مرا می‌سوزاند.