شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: این شعر با تصاویری زیبا و حساسی از بهار و عشق آغاز می‌شود. شاعر در آن از جوانه زدن و شکوفایی گل‌ها سخن می‌گوید و به آرزوهای دل اشاره می‌کند. او به نوبهار و رحمت الهی می‌پردازد و خواهان پیوند دوستی با محبوبش است. همچنین، به شکنندگی زندگی و عدم اهمیت آن اشاره دارد و می‌گوید که تا زمانی‌که دوستی و محبت برقرار است، زندگی ارزشمند است. در انتها، از محبوبش می‌خواهد تا نگاه‌دار دل او باشد و بوی محبت را در زندگی‌اش حفظ کند.
یک ره چو غنچه خنده‌زنان بین به سوی ماباشد که بشکفد گل دولت به روی ما
هوش مصنوعی: یک دختر جوان شاداب و خندان را تصور کن که به سمت ما میآید و به زودی گلی از خوشبختی و prosperity برای ما خواهد شکفت.
ای نوبهار جان مگر از ابر رحمتترنگی برآورد چمن آرزوی ما
هوش مصنوعی: ای بهار جان، آیا از ابر رحمتت رنگی بر روی چمن آرزوهای ما نخواهی نشاند؟
سر‌رشته گم مکن که ز عهد ازل تو راپیوند دوستی است به هر تار موی ما
هوش مصنوعی: خودت را گم نکن، چون از زمان های دور بین ما دوستی و ارتباطی وجود دارد که به اندازه یک تار مو ارزشمند است.
صد ره اگر ز سجده به پایش نهیم سرکی سر به ما نهد صنم تند‌خوی ما
هوش مصنوعی: اگر هزار بار هم سر خود را در سجده به پای او بگذاریم، آیا این معشوق در دندهای از سر ما توجهی خواهد کرد؟
شد جام جم سفال سبوی شکسته‌امبی‌خاصیت نبود شکست سبوی ما
هوش مصنوعی: چشماندازهای زیبایی که در گذشته داشتم، اکنون به خاطر ناامیدی و شکست، از دست رفتهاند. حالا دیگر مانند یک ظرف خالی و بیفایدهام که نشانهای از زیبایی ندارد و تنها شکست در زندگیام باقی مانده است.
تا خون ما نریخت حریف و چو می نخوردچون شیشه دست برنگرفت از گلوی ما
هوش مصنوعی: تا زمانی که ما به دشمنی نپرداختیم و او هم به ما آسیب نزد، آن لحظه که به خوشگذرانی پرداخته بود، همچنان از حمله به ما خودداری کرد.
بوی محبت از دل اهلی دمد چو مشکای گل نگاه دار دل ما به بوی ما
هوش مصنوعی: عطر محبت از دل وفاداران به مشام میرسد مانند بویی که از مشک بیرون میآید، ای گل، دل ما را در همین رایحههای دلنشین نگهدار.