شمارهٔ ۳۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق غم و جدایی شاعر است. او از درد دل خود شکایت می‌کند و می‌گوید که هر بلایی که بر او می‌آید ناشی از نارسایی‌های درونی‌اش است. او شربت وصال معشوق را بدون تلخی جدایی نمی‌داند و به این نکته اشاره می‌کند که او حتی از خود بیگانه است و از درد عشق رنج می‌برد. شاعر به امید داشتن کعبه‌ای پس از مرگ اشاره می‌کند و می‌گوید که راه عشق بسیار دشوار است. او به زخم‌های ناشی از جفای معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید این غم‌ها برای او مداواهایی هستند. همچنین، با وجود جفاهای زیبا رویان، از وفا بیشتر از همه چیز شکرگزاری می‌کند و در نهایت به بی‌اعتنایی‌اش به مذهب و کیش می‌پردازد و تأکید می‌کند که این مسائل اهمیتی برای او ندارند.
از که نالم که فغان از دل ریش است مراهر بلایی که بود از دل خویش است مرا
هوش مصنوعی: من از چه کسی شکایت کنم وقتی که دلbroken من به شدت در حال نالیدن است؟ هر مشکلی که برایم پیش بیاید، ریشهاش در دل خودم است.
شربت وصل تو بی زخم فراقی نبودلذت نوش پس از تلخی نیش است مرا
هوش مصنوعی: بغض و اندوه جدایی باعث میشود که شیرینی وصال تو بدون درد و غم جدایی قابل چشیدن نباشد، مانند لذت نوشیدن شربت بعد از تجربه تلخی نیش زنبور.
من که بیگانه‌ام از خویش و محبت سوزمچه غم از محنت بیگانه و خویش است مرا
هوش مصنوعی: من که از خودم و عشق بیگانه هستم و از درد و رنج میسوزم، چه اهمیت دارد که محنت بیگانهها یا نزدیکان برایم مهم باشد؟
مگرم کعبه امید پس از مرگ دهندکاین ره دور و درازی است که پیش است مرا
هوش مصنوعی: آیا امیدم را پس از مرگ به کعبه میدهند؟ زیرا این مسیر، بسیار طولانی و دشوار است که در پیش رو دارم.
گر دل از زخم جفای تو شود ریش چه غممرحمت‌های غمت مرهم ریش است مرا
هوش مصنوعی: اگر دل من از زخم ستم تو درد ببیند، چه نگرانی؟ زیرا تمام رحمتهای تو، برای درمان این زخمهاست.
گر چه خوبان به من خسته جفا کم نکنندشکر ایزد که وفا از همه بیش است مرا
هوش مصنوعی: هرچند که زیبا رویان به من آسیب میزنند و کم مهربانی نمیکنند، اما از خداوند سپاسگزارم که وفا و صداقت در زندگیام بیشتر از همه چیز است.
سجده‌ی روی نکو اهلی اگر بد کیشی استبت پرستم چه غم از ملت و کیش است مرا
هوش مصنوعی: اگر کسی بر روی اشخاص نیکو سجده کند و به راه نادرستی برود، من که بتپرستم، دیگر چه غمی از ملت و دین دارم؟