شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ابعاد معنوی و وجودی انسان می‌پردازد و بیان می‌کند که اگر زندگی و عشق به معشوق (ساقی) وجود نداشته باشد، پاکی و آلودگی انسان چه تفاوتی خواهند داشت. او از شادی و سرور ناشی از دیدار ساقی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که در وجود او، عالم عدم به چشم می‌آید. همچنین، شاعر به عشق و شوق به مرگ اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود، عاشق داغ جانکاه جدایی از معشوق است. در نهایت، اشاره می‌کند که در پی وصال معشوق، به فنا و زوال خود می‌رسد.
گر کند ابر کرم میل تن خاکی ماچه تفاوت کند آلودگی و پاکی ما
هوش مصنوعی: اگر ابر کرم (انسانها) تمایل به آلودن جسم خاکی ما داشته باشد، چه تفاوتی می‌کند که ما آلوده باشیم یا پاک؟
ما به دیدار تو ای ساقی جان دل‌شادیمنه که از هستی جانست فرحناکی ما
هوش مصنوعی: ما از دیدار تو، ای ساقی عزیز، خوشحالیم و شادی ما ناشی از وجود خودت است، نه اینکه خوشحالیامان به خاطر زندگی و هستیمان باشد.
با وجود تو بر ما همه عالم عدم استبا وجود عدم فهم و کم ادراکی ما
هوش مصنوعی: وجود تو باعث می‌شود که تمام دنیا برای ما بیمعنا و خالی از ارزش به نظر برسد، زیرا ما به دلیل عدم فهم و نادانی خود، نمیتوانیم درست این وجود را درک کنیم.
دوستان چاک گریبان حریفان دوزندهیچ رحمی نکند کس به جگر چاکی ما
هوش مصنوعی: دوستان به حریفان خود ضربه میزنند و هیچکس به درد و رنج ما اهمیت نمیدهد.
عاشق مردن خویشیم چو پروانه مستعقل دیوانه شد از مستی و بی‌باکی ما
هوش مصنوعی: ما همچون پروانه‌ای هستیم که عاشق مرگ خود شدهایم. عقل ما به خاطر شوق و بیپروا بودن ما، دیوانه شده است.
او که صید دل ما کرد چنان راند سمندکه به گردش نرسد چستی و چالاکی ما
هوش مصنوعی: آن کسی که دل ما را به دام انداخته، به قدری با شتاب و تندروی حرکت می‌کند که هیچ کدام از تند و چابکی ما به او نمیرسد.
عاقبت در طلب گوهر وصلش اهلیغرقه بحر فنا گشت تن خاکی ما
هوش مصنوعی: در نهایت، در پی جستجوی عشق و پیوند او، ما به صورت کاملاً غرق در دنیای فنا و ناپایداری جسم خاکی خود درآمدیم.