شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف دلبستگی‌ها و آرزوهای دل می‌پردازد. شاعر از عاطفه و احساسات خود به عنوان پروانه‌ای که به شمع عشق می‌رسد، یاد می‌کند. او به معشوق خود، که بویی خوش دارد، هشدار می‌دهد که به دیگران توجه نکند. شاعر از حسرت و دلتنگی خود می‌گوید و می‌خواهد طعم می را بچشد. همچنین، او از زیبایی‌های باغ و حسودانی که در چمن وجود دارند، یاد می‌کند و به یاری خضر، نماد راهنمایی و نجات، می‌طلبد. تصویرهای زیبای طبیعت و عشق در این شعر به هم intertwined شده‌اند.
جز وصل هوس نیست چو پروانه خسان راکو شمع که آتش زند این بوالهوسان را
هوش مصنوعی: غیر از ارتباط با عشق، هیچ چیز دیگری نیست. مانند پروانههایی که به دور شمع میچرخند، این افراد بیهوده به دنبال چیزی هستند که بتواند شعلهورشان کند.
ای گل که دمد از نفست بوی بنفشهزنهار مکن همدم خود هیچ کسان را
هوش مصنوعی: ای گل، وقتی که عطر خوشی چون بوی بنفشه از وجودت پخش میشود، خواهش میکنم به دیگران نزدیک نشو و با هیچکس همدم نگرد.
خونابه حسرت همه تاچند خورم منیکبار هم این می بچشان همنفسان را
هوش مصنوعی: تا چه زمانی باید درد و حسرت را تحمل کنم؟ من فقط یک بار از این شراب به دوستانم مینوشانم.
آن لب گرم از پافکند سر زنشم چنددر شهد گرفتاری خود بس مگسان را
هوش مصنوعی: به دنبال زیبایی و دلربایی این لب، من چند بار در دنیای شیرینیهای آن غرق شدم، اما در عین حال، مگسان نیز بازیچهام هستند.
شد قافله و خسته دلان تشنه بماندندای خضر به فریاد رس این باز پسان را
هوش مصنوعی: کاروان راه افتاده و دلهای خسته و تشنه جا ماندهاند. ای خضر، به کمک این بازماندگان بیای!
صد نرگس رعناست حسود چمن توای سرو بپوش از گل رخ چشم خسان را
هوش مصنوعی: صد نرگس زیبا در چمن به هم حسادت میکنند، ای سرو، تو از زیبایی گلها بپوشان چهره خستهی چشمهای آنها.
اهلی به سر کوی تواش ترس عسس نیستمست است و سگ کوچه شمارد عسسان را
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زندگی در کوچه و خیابان اشاره می‌کند. او می‌گوید که در این محیط، شخصی بیخیال و سرمست وجود دارد و ترسی از سربازان و مأموران ندارد. همچنین در این فضا، حتی سگهای خیابان هم به مأموران توجهی نمیکنند و آنها را جدی نمیگیرند. بهنوعی، شاعر به آزادی و بیپروایی از خطرات اشاره می‌کند.