شمارهٔ ۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به بحث عشق و وصال با معشوق می‌پردازد و به پیامی درباره‌ی جدایی و بی‌وفایی اشاره دارد. شاعر از خضر (نماد زندگی و بقا) می‌خواهد که یادآور درد و تشنگی‌اش باشد و غم معشوق را همچون زهر می‌داند. او احساس می‌کند که غم عشق بدون وعده‌ی وصال تلخ و بی‌ثمر است. در اینجا به زیبایی گل و اشک پرندگان اشاره شده که نشان‌دهنده‌ی حال و هوای دل‌انگیز عشق است. شاعر به تفاوت بین شاه و گدا در عشق اشاره می‌کند و برابری آنها در احساس عشق را تأکید می‌کند.
در کل، این شعر تأکید بر عشق واقعی و درد و رنجی است که در پی دوری از معشوق به وجود می‌آید.
ای خضر که همدم شده‌ای آب بقا رازنهار به یاد آر لبِ تشنهٔ ما را
هوش مصنوعی: ای خضر که در کنار آب زندهگی هستی، لطفاً به یاد داشته باش که ما هنوز در انتظار سیرابی از شربت حیات هستیم.
زهر است غمت گر نَبُوَد وعدهٔ بوسیبی‌چاشنیِ خون خورم این زهر بلا را
هوش مصنوعی: اگر وعدهای برای بوسهات نباشد، غمِ تو همچون زهر است و من با عذاب این غم، همچون زهر قاتل، زندگیام را میگذرانم.
گل از تو چنان شد که به صد دیده چو شبنمبر خواریِ گل گریه بُوَد مرغِ هوا را
هوش مصنوعی: گل به قدری از تو تاثیر گرفت که اگر صد چشم به آن دوخته شود، مانند شبنم بر گل، مرغ آسمان به خاطر آن، سخت غمگین خواهد بود.
تا کس نبرد بو ز کباب دل مستاندر صحبتِ ما ره نَبُوَد باد صبا را
هوش مصنوعی: هیچکس از عطر و بوی کباب دل عاشقان در جمع ما خبری ندارد و نسیم صبا به این جمع وارد نمیشود.
آن کعبه که از چار طرف سجده کنندشخشتی بُوَد از خاک درت اهل صفا را
هوش مصنوعی: کعبهای که مردم از هر سو به آن سجده میکنند، در واقع، از خاک در خانهی تو ساخته شده است، ای اهل صفا.
از وادیِ مجنون‌صفتان بوی وفا جویکآنجا که تویی نام ندانند وفا را
هوش مصنوعی: در میان دلدادگان دیوانه و عاشق، جستجو کن برای بوی وفا، چرا که در جایی که تو هستی، کسی نام وفا را نمیداند.
پیش تو شهان خاک‌نشینند چو اهلیدر عشق تفاوت نَبُوَد شاه و گدا را
هوش مصنوعی: در کنار تو، پادشاهان نیز در مقام خاکنشینی قرار میگیرند، زیرا در عشق تفاوتی بین شاه و گدا وجود ندارد.