شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساس تنهایی و دوری شاعر از معشوق پرداخته است. شاعر در کوی محبوب، خود را بی‌کس و ناچیز می‌یابد و از ستم بخت گله می‌کند که او را از دیگران جدا کرده است. او می‌گوید که در فضایی که عشق در آن حضور دارد، حتی ارزش او به یک خار نیز نمی‌رسد. همچنین، شاعر به بی‌فایدگی و عدم نیاز خود به دیگران اشاره می‌کند و حسرتی عمیق از تنهایی و دور افتادن از محبوبش را در دل دارد. در نهایت، او خود را در مقام و موقعیتی پایین می‌بیند که حتی سگ‌ها نیز به او توجهی ندارند.
کوی تو که من از همه کس واپسم آنجامعراج مراد است کجا می رسم آنجا
هوش مصنوعی: جایی که تو هستی، برای من هدف و آرزوهای بزرگم است. نمیدانم به آنجا چگونه میرسم، اما دلم میخواهد به آنجا برسم.
هر کس سخن همنفسی پیش تو گویدازمن که کند یاد که من بی کسم آنجا
هوش مصنوعی: هر کسی که در حضور تو از احساسات و سخنان مشترکش با دیگران می‌گوید، از من چه یادی خواهد کرد؟ چون من در آنجا تنها هستم و کسی را ندارم.
در گلشن کوی تو من خار چه ارزمآتش به من انداز که خار و خسم آنجا
هوش مصنوعی: در باغ و سرای تو من هیچ اهمیتی ندارم، پس چرا آتش دل مرا روشن نکنید، در حالی که خار و دشمنان در آنجا وجود دارند؟
آه از ستم بخت که در کوی محبتبیش از همه ام وز همه کس واپسم آنجا
هوش مصنوعی: عجب از بدشانسیام که در عشق و محبت، بیش از هر کسی در دنیا، حس تنهایی و دوری را تجربه میکنم.
اهلی سگ آن در چه کند پاس رقیبانحاجت به سگان هم نبود من بسم آنجا
هوش مصنوعی: اگر صاحب منزل نگهبانی چون سگ دارد، چه انتظاری میتوان از آن داشت که او بتواند از رقبایش دفاع کند؟ حتی به سگ‌ها هم نیازی نیست. من با این اوصاف از آنجا میروم.