شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردهای درونی انسان‌ها پرداخته و به نوعی به یأس و ناامیدی آنها اشاره دارد. شاعر از خلوت شیخ و افکار مرده صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که درک زیبایی و عشق در دل زاهدان که از می‌گساری دوری می‌گزینند، دشوار است. او به موانع عشق و آثار غم بر دل‌های پژمرده می‌پردازد و از مخاطب می‌خواهد که بیشتر به آینده و دل آزرده‌ی او توجه کند. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که دلِ توبه‌کاران هم درگیر مشکلات و دردهای خودساخته است و هیچ چاره‌ای جز پذیرفتن وضعیت فعلی وجود ندارد.
به خلوت بهل شیخ دل مرده راکه دوزخ بهشت است افسرده را
هوش مصنوعی: در تنهایی و سکوت به شیخ مراجعه کن و دل خسته و افسردهات را به او بسپار، زیرا عذاب و رنجی که تجربه میکنی، همانند دوزخ است و از طرفی جایگاه آرامش و خوشبختی نیز بهشتی است که باید به آن برسی.
دل زاهد از می کجا بشکفدشکفتن محال است پژمرده را
هوش مصنوعی: دل شخص زاهد چگونه میتواند از می شکوفا شود؟ چون شکفتن و به بار نشستن برای چیزی که پژمرده است، غیرممکن است.
اگر درد جامی دهد لعل توزتریاک به زهر غم خورده را
هوش مصنوعی: اگر برای تسکین درد، میتوانم از زیبایی تو استفاده کنم، بهتر است که به سراغ غم و اندوه نروم.
ز خاکم چو بر داشتی مفکنممیفکن نهال بر آورده را
هوش مصنوعی: وقتی که مرا از خاک بر میداری، از من بیفکری نکن و نهال جوانی را از دست نده.
مکن وعده از انتظارم مکشمیازار دیگر دل آزرده را
هوش مصنوعی: لطفاً وعدهای به من نده که منتظرم، و دیگر دل آن کسی را که آزار دادهای، آزردهتر نکن.
از آن لاله در خون خود غرقه استکه بر داغ دل می درد پرده را
هوش مصنوعی: این لاله به خاطر درد و رنجی که در دل دارد، در خون خود غرقه شده است و آنچنان متاثر است که به سوز دلش پرده را میدرد.
دل اهلی از توبه بی چاره شدبلی چاره یی نیست خود کرده را
هوش مصنوعی: دل بیچارهی انسان که به راه توبه و پشیمانی میرود، دیگر راهی برای درمان ندارد؛ چون مشکل از خود اوست و از کارهایی که خود کرده است.