شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و زشتی وجود خود می‌پردازد و می‌گوید که کسی از وضعیت او و رسوایی‌اش خبر نداشته است. او اشاره می‌کند که تنها یک نکته از حسن محبوبش را می‌بیند و می‌فهمد که عشق در دل او وجود دارد. همچنین، به این موضوع اشاره می‌کند که عشق محبوبش تأثیر عمیقی بر روی او گذاشته و باعث شده که صبر و شکیبایی‌اش از بین برود. در نهایت، شاعر از عشق به عنوان استاد و راهنما یاد کرده و بیان می‌کند که این عشق موجب تعالی و شفافیت دل او شده است.
کس نبودش خبر از زشتی و زیبایی ماآتش دل علم افروخت به رسوایی ما
هوش مصنوعی: هیچکس از عیب و صفات زیبا ما خبر نداشت، اما آتش دل ما باعث شد که رسواییمان فاش شود.
ما ز صد نکته حسن تو یکی می بینیمبیش ازین نیست در آیینه بینایی ما
هوش مصنوعی: ما فقط یک نکته از زیبایی تو را میبینیم و بیشتر از این در آینه دید ما وجود ندارد.
یوسفا، با همه حشمت نظری کن که هنوزسر سودای تو دارد دل سودایی ما
هوش مصنوعی: ای یوسف، با این همه جلال و شکوهی که داری، نگاهی به دل ما بنداز که هنوز هم مجذوب و عاشق توست.
آن چنان زد ره ما لعل تو ای آب حیاتکه بشست از دل ما نقش شکیبایی ما
هوش مصنوعی: با زیبایی و جذابیت خود، چنان تأثیری بر دل ما گذاشتی که تمام صبر و تحمل ما را از بین بردی.
اهلی استاد تو عشق است سخن گو که بردزنگ از آیینه دل طوطی گویایی ما
هوش مصنوعی: دوست من، استاد تو عشق است، بگو که این عشق میتواند زنگار را از دل پاک کند و جلا ببخشد به سخن گفتن یک طوطی که همیشه در حال گویایی و بیان احساسات است.