شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و رنج عشق و بلای عشق می‌پردازد. شاعر به تصویر زلف محبوب خود که مانند ماری او را در چنگال بلا گرفته است، اشاره می‌کند و از ناتوانی در رهایی از این حالت صحبت می‌کند. او خود را مانند مگسی می‌داند که بی‌فایده در پی جذب محبت و عطوفت محبوبش تلاش می‌کند، اما در عین حال احساس می‌کند که هیچ امیدی به بهبودی ندارد. شاعر به زخم دلی که از عشق خورده و کتم از صبر و طاقتش اشاره می‌کند و از خدا طلب کمک و صبر می‌نماید. او همچنین بر بی‌وفایی طالع (سرنوشت) خود تأکید می‌کند و از بار غم و بلا می‌نالد و ناتوانی انسان در مقابله با سرنوشت را بیان می‌کند.
زلف چو مار او کشد در دهن بلا مراچون نروم که مو کشان می کشد اژدها مرا
هوش مصنوعی: زلف او مانند ماری است که به دردسر میافتد و مرا در معرض خطر قرار میدهد. چگونه میتوانم فرار کنم وقتی که او با موهایش مرا به سمت خود میکشد و مانند اژدهایی به دام میاندازد؟
همچو مگس در انگبین کوشش هرزه میکنمدست ز خویش مگسلم تا تو کنی رها مرا
هوش مصنوعی: همچون مگسی که در عسل تلاش بیهوده می‌کند، من هم بیهدف و بینتیجه در حال کوشش هستم. مانند مگسی که بر خود نمیتواند مسلط باشد، امیدوارم تو به من اجازه بدهی که از این وضعیت رهایی یابم.
زخم دل از تو تابکی؟ صبر نماند و طاقتموه چه کنم مگر دهد صبر و دلی خدا مرا
هوش مصنوعی: زخم دل من از تو عمیق شده است. دیگر صبر و تحملی برایم نمانده و نمیدانم چه کاری باید انجام دهم، جز این که از خدا بخواهم صبر و دلی به من بدهد.
با همه آفتاب من از سر مهر طالع استهیچ وفا نمی کند طالع بی وفا مرا
هوش مصنوعی: با وجود اینکه آفتاب من به خاطر محبت همیشه درخشان است، اما سرنوشت من هیچ وفایی ندارد و بیوفا است.
کوه بلا چو اهلیم گر نه ز غم بیفکنددست اجل به زور خود کی فکند ز پا مرا
هوش مصنوعی: بلای سنگین مانند کوهی است که اگر نه از غم و ناراحتی به من آسیب برساند، مرگ با قدرتش نمیتواند مرا از پا بیندازد.