شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و ارتباطات انسانی است. شاعر از دیگران می‌خواهد که درگیر مسائل و مشکلات نشوند و به عشق و زیبایی‌ها توجه کنند. او به بلای عشق اشاره می‌کند و از احساسات مرتبط با حسن و زیبایی‌های جوانی صحبت می‌کند. همچنین شاعر هشدار می‌دهد که افرادی که همچنان به دنبال عشق هستند، ممکن است هزینه‌های سنگینی بپردازند. در نهایت، او به خوشبختی و نسیم خوشبویی اشاره می‌کند که از یار می‌آید و از دوستان می‌خواهد از باغ‌های بی‌نتیجه دوری کنند.
به هم متاب دگر سنبل پریشان رایکی مساز به قتلم دو نا مسلمان را
هوش مصنوعی: به هم نزنید این گلهای پژمرده را، چون منجر به مرگ دو انسان بیگناه خواهد شد.
بلای پیر و جوان حسن یوسف است ار نهچه وقت عشق و جوانی است پیر کنعان را
هوش مصنوعی: این بیت به این معنی است که جذابیت و زیبایی حسن یوسف به قدری است که حتی در روزگار پیری و جوانی، همه تحت تأثیر آن قرار میگیرند. به عبارت دیگر، عشق و زیبایی نه تنها مختص جوانی است، بلکه حتی در سنین بالا نیز میتواند تأثیرگذار باشد.
مجوی شربت وصل از بتان که این مردمهمیشه خون جگر داده اند مهمان را
هوش مصنوعی: به دنبال نوشیدنی وصال از معشوقان مباش، زیرا این مردم همیشه برای مهمانان خود خون جگر دادهاند.
چو لاله دامنت از خون ما نشان دارداگرچه بر زده‌ای چابکانه دامان را
هوش مصنوعی: اگرچه تو با شتاب دامنت را تمیز کردهای، اما نشانههای خون ما هنوز بر آن باقی است.
نسیم گل خبر از یار می‌دهد اهلیمرو به باغ که بر باد می‌دهی جان را
هوش مصنوعی: نسیم گل از عشق و حضور یار خبر میآورد، ای اهلی! به باغ نرو، زیرا که جانت را به باد می‌دهی.