شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: این اشعار به بیان عمیق احساسات عاشقانه و فراق می‌پردازد. گویا شاعر به مجنونی اشاره می‌کند که عشق و ناز محبوبش او را به اوج می‌برد. او بر این نکته تأکید می‌کند که عشق واقعی و حقیقی است و عشق‌های مجازی تنها مقدمه‌ای برای رسیدن به حقیقت است. در نهایت، شاعر به اهمیت گذر از عشق‌های ظاهری برای رسیدن به عشق واقعی و گنجینه‌ای که در دل آن نهفته است، اشاره می‌کند.
گر کعبه نشین بامن مستش سر ناز استالمنه لله که در میکده بازست
هوش مصنوعی: اگر کسی که در کعبه ساکن است، با من شاد و سرزندهاست، خدایا سپاس که در میکده باز است.
ای خواجه تو از ناز بر افلاک کشی سردرخاک نشستن صفت اهل نیازست
هوش مصنوعی: ای آقا، تو با ناز و کرامت خود باعث می شوی که دیگران به آسمان برسند، در حالی که نشستن بر خاک، ویژگی کسانی است که به نیاز دچارند.
محبوب دل آنست که چشمش سوی خود نیستمحمود از آن سوخته عشق ایاز ست
هوش مصنوعی: محبوب دل کسی است که نگاهش به طرف من نیست، و محمود از آن سوخته عشق، ایاز را دوست دارد.
سررشته به زنجیر جنون می کشد از عشقکوتاه کنم قصه که این رشته درازست
هوش مصنوعی: عشق مانند زنجیری من را به خود میکشد و داستانم را کوتاه میکنم چرا که این داستان بسیار طولانی است.
اهلی به حقیقت رسی از عشق مجازیگنجی است حقیقت که کلیدش ز مجاز است
هوش مصنوعی: عشق واقعی نتیجه عشق‌های ظاهری و مجازی است. عشق مجازی در واقع راهی است برای رسیدن به حقیقتی بزرگتر، که آن حقیقت همان گنجینه‌ای ارزشمند است. برای باز کردن این گنجینه، باید از عشق‌های غیرواقعی عبور کرد.