شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است و بیانگر یک نوع احساس عمیق نسبت به معشوق می‌باشد. شاعر با توصیف غنچه و خنده معشوق، تأثیر او بر خلق و خوی مردم را نشان می‌دهد. او به قدرت و اثرگذاری زلف و زیبایی معشوق اشاره کرده و از دل تنگ خود می‌گوید که حتی اگر بارها محبت او را از دست بدهد، هنوز هم دلش به او وابسته است.
شاعر هشدار می‌دهد که زیبایی معشوق ممکن است انسان را به مستی و خودبینی سوق دهد و اشاره می‌کند که عشق واقعی می‌تواند انسان را به خطر بیندازد. در پایان، او به این نتیجه می‌رسد که انسان در این سفر عشق به نصیحت و پند دیگران نیازی ندارد و دلخوشی‌اش به معشوق او را راضی نگه می‌دارد.
گشاد صد دل از آن غنچه شکر خند استبه یک کرشمه او کار خلق در بند است
هوش مصنوعی: دلهای بسیاری به خاطر زیبایی و طراوت آن غنچه شاد میشوند و با یک اشاره او، همه کارها و امور انسانها در حالتی از حیرت و شگفتی قرار میگیرد.
به خنده نمیکنت که بر دلم داردحق نمک که فزون از هزار سوگند است
هوش مصنوعی: او به شوخی نمیپردازد، بلکه بر دلم حقی دارد که از هزار سوگند اهمیت بیشتری دارد.
که زلفت از دل من گر هزار بار بردمرا به هر سر مویت هزار پیوند است
هوش مصنوعی: زلف تو اگر هزار بار من را از دل خود دور کند، به هر کجای موی تو هزار پیوند و رابطه برای من وجود دارد.
مباش غره به حسن ای پسر که مستی حسنهزار یوسف مصری به چاه افکند است
هوش مصنوعی: ای پسر، فریب زیبایی را مخور، زیرا زیبایی می‌تواند انسان را به قدری مست کند که حتی هزار یوسف مصری را در چاه هوس بیندازد.
سری به باد هر ذره رفت در ره عشقشهید عشق که داند که در جهان چند است
هوش مصنوعی: هر ذرهای که در راه عشق میرود، از وجود خود جدا میشود. تنها کسی که عشق را تجربه کرده است میداند که در این دنیا چه مقدار از عشق وجود دارد.
چو جنگ نیست، تورا گوشمال هجران بسچه احتیاج نصیحت چه حاجت پند است
هوش مصنوعی: وقتی جنگ و درگیری وجود ندارد، دوری و جدایی برای تو کافی است. دیگر نیازی به نصیحت و پند نیست.
به آب خضر نبود احتیاج اهلی راکنون به درد سفال سگ تو خرسند است
هوش مصنوعی: به آب خضر نیازی نیست و اهلی حالا به خاطر مشکلاتش خوشحال است؛ انگار که درد و رنج برای او به نوعی شادی آور شده است.