شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به بیان احساسات تلخ و ناامیدی‌اش می‌پردازد. او از سیاه بختی و عذاب‌هایش ناشی از آه و غم‌ها صحبت می‌کند و می‌پرسد که چه کسی مسئول این دردهاست. شاعر خود را مانند ستاره‌ای سوخته می‌بیند و به تشبیه کردن دردهایش به سنگی در مسیر کوهکن اشاره می‌کند. او از سوختن در آتش محنت و از خشم و حیرانی دیگران نسبت به خودش سخن می‌گوید. در نهایت، او به یاد یار و عشق گمشده‌اش می‌افتد و سوال می‌کند که چه بر سر عشق و روشنایی‌اش آمده است. این شعر، عمق احساسات انسانی و التهابات درونی فرد را به تصویر می‌کشد.
گویم سیاه بختی ام از دود آه کیستچون خود ستاره سوخته باشم گناه کیست؟
هوش مصنوعی: میگویم که بخت سیاه و بدی دارم، اما نمیدانم که دلیل این حال من کیست. آیا کسی دیگر هم مانند من در این دنیا وجود دارد که به اندازه من دچار سوختگی و زحمت باشد؟ در واقع، آیا کسی دیگر هم مسئول این وضعیت من است؟
جانی که من کنم که کند همچو کوهکنسنگی که هست درره من پیش راه کیست؟
هوش مصنوعی: من به جان خود چه کار میکنم و چطور میتوانم مانند یک کوهنورد که سنگی را از راهش برمیدارد، از مشکلات و موانع زندگیام عبور کنم؟ در اینجا، سوال اصلی این است که در این مسیر سخت و پرچالش، چه کسی میتواند به من کمک کند؟
سر تاقدم در آتش محنت بسوختمیارب چه کردم این اثر دود آه کیست؟
هوش مصنوعی: من تمام وجودم را در آتش دشواریها سوزاندهام، ای خدا، چه کردهام که این نشانههای اندوه و غم در من باقی مانده است؟
خلقی چو من بروی تو حیران ولی توراخشمی که از نگاه من است از نگاه کیست؟
هوش مصنوعی: افرادی مانند من در مقابل تو گیج و شگفتزدهاند، اما خشم تو که ناشی از نگاه من است، از نگاه چه کسی ناشی میشود؟
عذر سگت زناله شب گر نخواستمبس دل که شد کباب زغم عذر خواه کیست؟
هوش مصنوعی: اگر شب گریه کردی به خاطر سگت، عذرت را قبول نمیکنم، چون دلم از غم سوخته است. حالا بگو چه کسی مسئول عذرخواهی است؟
اهلی بپرس بهر خدا کفتاب منیار که گشت و شمع که گردید و ما کیست؟
هوش مصنوعی: ای اهلی، بخاطر خدا بپرس که آفتاب من چه کسی بود که یار شد و شمع چه کسی شد که دور او بگردد و ما چه کسانی هستیم؟