شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به واسطه جدایی از معشوقش تجربه می‌کند، سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که همه چیز به هم ریخته و زندگی‌اش تحت تأثیر این جدایی قرار گرفته است. شاعر به شدت نگران است که چگونه زمان می‌گذرد و او نمی‌تواند تحمل کند. همچنین به یاد معشوق و ذکر او حائلی از شادی و غم را در زندگی‌اش قرار داده است. به طور کلی، شعر به حس سوختن دل و فقدان و آرزوی وصال می‌پردازد.
بسکه به دل می زنم سنگ که دلدار رفتکار دل از دست شد دست هم از کار رفت
هوش مصنوعی: به خاطر غم و سنگینی دل، آنقدر به دل خود فشار میآورم که معشوقهام رفته است. حالا دیگر نه دلم آرام دارد و نه دستهایم توان کار کردن.
حال چه پرسی زمن از هجر سوختکار به مردن کشید قصه ز گفتار رفت
هوش مصنوعی: اگر از من در مورد درد فراق بپرسی، باید بگویم که این درد به حدی عمیق شده که به مرگ کشیده شده است؛ داستان این جدایی از صحبتهای میان ما آغاز شده.
بود مرادم که زود شب بشود روز وصلکی به مراد کسی چرخ ستمکار رفت
هوش مصنوعی: من آرزویم این است که هر چه زودتر شب به روز تبدیل شود، اما تا وقتی که چرخ زمان و سرنوشت نامراد به دور خود میچرخد، به خواسته و آرزوی کسی پاسخ نخواهد داد.
عمر گرانمایه رفت هجر در آمد زدرپای گریزم نماند قوت رفتار رفت
هوش مصنوعی: عمر گرانبهایم گذشت و دوری و جدایی وارد زندگیام شد. اکنون که میخواهم از این وضعیت فرار کنم، دیگر نیرویی برای ادامه ندارم.
ساقی مجلس برفت بزم بر آمد بهمگل زچمن شد برون رونق گلزار رفت
هوش مصنوعی: مهماننواز در مجلس رفت و جشن به پایان رسید، گلی که از باغ بیرون آمد، زیبایی گلزار را ترک کرد.
اهلی اگر جان کنی صرف سگانش رواستزانکه در آن حلقه دوش ذکر تو بسیار رفت
هوش مصنوعی: اگر به خاطر محبت و دوستی از جان خود بگذری، سختیها و ناملایمات را تحمل کن، زیرا در میان جمع دوستان و عاشقان، نام تو بسیار بر زبانهاست.