شمارهٔ ۱۰۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره فروش و فدای چیزهای ارزشمند و ناپایدار در مقابل عیش و لذت‌های دنیوی است. شاعر با استفاده از نمادهای مختلف، از جمله یوسف و ترسا، به بررسی ارزش‌های معنوی و دینی می‌پردازد. او تأکید می‌کند که افراد عاقل باید خود را از محدودیت‌ها آزاد کنند و به جستجوی لذت‌های حقیقی بپردازند. همچنین به انتقاد از زهد ظاهری و ریاکاری در برابر زندگی واقعی پرداخته و می‌گوید که نباید عیش و شادی را قربانی چیزی نکنیم که در نهایت ناپایدار است.
تاخریدار تو شد گل آبرو صدجا فروختهرکه یوسف میخرد نتاوند استغنا فروخت
هوش مصنوعی: آبروی تو به حدی ارزشمند است که به خاطرش در جاهای مختلف از آن استفاده میشود. هر کسی که یوسف را میخرد، نمیتواند خود را بینیاز نشان دهد.
بهر آن ترسا پسر گر جان فروشم عیب نیستپیر ما دنیا و دین در خانه ترسا فروخت
هوش مصنوعی: برای آن شخصی که به دینی غیر از اسلام معتقد است، اگر جانم را هم بپردازم عیبی ندارد. استاد ما در این دنیا و دین، همهچیز را به آن شخص فروخت.
بنده خوبان ز ناز هر دو کون آزاده استهرکه عاقل بود در کوی بتان خود را فروخت
هوش مصنوعی: خدمتگزاران انسانهای خوب از ناز و لطافت هر دو جهان رها هستند. هر شخص عاقل در نزدیکی زیباییها و محبوبها، خود را به خوبی میفروشد و ارزش خود را میفهمد.
دیدمش دیشب که در کوی مغان می میخریدآنکه زهد و پارسایی پیش ما صدجا فروخت
هوش مصنوعی: دیشب آن کسی را دیدم که در محله مغان، مشغول خرید شراب بود؛ همان کسی که بارها در برابر ما از زهد و پارسایی سخن گفته و آنها را به نمایش گذاشته بود.
نقد عیش از کف مده اهلی که جنت نسیه استاز پی آن نسیه نتاون عیش خود نقدافروخت
هوش مصنوعی: در لذتها و خوشیها سختیها را از دست نده، زیرا بهشت وعدهای است که ممکن است به تعویق بیفتد. نباید برای رسیدن به آن، خوشیهای فعلی خود را قربانی کنی.