شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: این شعر با تمثیل‌های خیال‌انگیز، عشق عمیق و ارادت به معشوق را به تصویر می‌کشد. شاعر از سرگذشت خود به عنوان کسی که تحت تأثیر حرکت‌های معشوق است، سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هر کس بخواهد به مقامی برسد یا به معشوق نزدیک شود، باید از خاک راه او بگذرد. همچنین به رابطه‌ای عمیق و صمیمانه با محبوب اشاره می‌کند و احساسات عاشقانه خود را در قالب‌های زیبا و نمادین بیان می‌کند، مانند مقایسه خود با سگ یار که برای محبوب قربانی می‌شود و عجز عاشق در برابر زیبایی‌های معشوق. در نهایت، شعر به مفهوم عشق و پیوند عمیق بین عاشق و معشوق و تأثیر آن بر زندگی فردی می‌پردازد.
من سری دارم که بر خاک ره از جولان اوستهرکه بردارد زخاک ره سر من زان اوست
هوش مصنوعی: من یک وجود دارم که به خاطر حضور او در مسیر زندگیام، سر بلند کردهام. هر کسی که سر مرا از زمین بردارد، از اوست که به من قدرت و اعتبار بخشیده است.
او که خواهد در خم چوگان سرماهمچو گویگوییا کاینک سرما و سر میدان اوست
هوش مصنوعی: کسی که میخواهد در برابر سرما ایستادگی کند، مانند گوی در میدان چوگان است که سرما و میدان نبرد، برای او است.
گر بخون غلطان نشد زان زلف چون چوگان دلماین گنه از گو نبود از جانب چوگان اوست
هوش مصنوعی: اگر دل من به خاطر زلفی که همچون توپ در میدان بازی میچرخد، در خون غلت بزند، این گناه از من نیست، بلکه از سمت آن زلفهای بازیگر است.
پیش آهوی حرم صاحبدلان قربان شوندمن سگ یارم که آهوی حرم قربان اوست
هوش مصنوعی: جان فدای آهوهای حرم ملتهای خداجو می‌شود، اما من چون سگ یار میمانم، زیرا آهوهای حرم به خاطر او قربانی میشوند.
در هوا هر ذره خاکی مردم چشمی بودبسکه چشم عاشقان خاک ره از جولان اوست
هوش مصنوعی: در هر ذره خاکی در هوا، چشمی وجود دارد، زیرا عاشقان آنی که به عشق خود میپردازند، به خاطر حضور و جلوه معشوق، به زمین نگاه میکنند.
دامن اهلی که چاک از عشق شد چون دوزیشتا بدامان قیامت چاک در دامان اوست
هوش مصنوعی: دامن مادی که به خاطر عشق تکهتکه شده، تا روز قیامت همچنان این پارگی در دامن او باقی است.