شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از دوری و جدایی می‌پردازد. شاعر با استفاده از نمادهایی مانند "نخل آرزو" و "لب لعل" به توصیف معشوق خود می‌پردازد و در عین حال از رنج‌هایی که عشق به همراه دارد، صحبت می‌کند. بادی که می‌وزد و خبر هجر می‌دهد، به احساس غم و تنهایی اشاره دارد. شاعر همچنین به حسادت‌های موجود در عشق و سردرگمی در شناخت معشوق می‌پردازد و در نهایت با تصویر "گلبن مراد" و "اهلی که نالد" به سرنوشتی تلخ و گنگ اشاره می‌کند که عاشق با آن مواجه است.
ای نخل آرزو لب لعلت طبیب کیستپرورده یی عجب رطبی تا نصیب کیست
هوش مصنوعی: ای نخل آرزو، لب لعل تو را چه کسی درمان می‌کند و چه کسی تو را با چنین رطوبتی پرورش داده است که سرنوشتات به چه کسی تعلق دارد؟
بادی که می وزد خبر هجر می دهدبازاین سموم غم پی جان غریب کیست
هوش مصنوعی: بادی که می‌وزد خبر از دوری و جدایی می‌دهد، این درد و غم که به جان بیکس و تنها میخورد، از کیست؟
هرجا که عاشقی است فلک در کمین اوستآه این حسود سنگدل آخر رقیب کیست
هوش مصنوعی: هر کجا که عشق وجود دارد، آسمان در انتظار عاشق است. آه، این حسود سنگدل چه کسی است که رقیب او شده است؟
با هر کسی کرشمه خاصی است یار راکس را یقین نگشت که آن مه حبیب کیست
هوش مصنوعی: هر کسی به نوعی جذابیت و فریبندگی خاصی دارد، اما هیچکس به درستی نمیداند که آن محبوب واقعی چه کسی است.
چون گلبن مراد به بیگانه داد گلاهلی که نالد از غم دل عندلیب کیست
هوش مصنوعی: وقتی که باغبان گلهایش را به بیگانهای می‌دهد، گلهای محلی هم از درد دلشان ناله میکنند. حالا سوال اینجاست که چه کسی صدای نالهی مرغ خوشخوان را میشنود؟