شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت خاص یک معشوق اشاره دارد. شاعر به شکوفه‌ای (شاخ گل) اشاره می‌کند که باعث رونق درختان سرو و سمن است و همچنین عشق و زیبایی آن معشوق را با گل لاله و طوطی مقایسه می‌کند. او از شیرینی لب‌های محبوبش می‌گوید و می‌افزاید که تا روز قیامت، این عشق در دل او باقی خواهد ماند. در نهایت، شاعر از آرامش خود در کنار این معشوق دلنواز سخن می‌گوید و این احساس را گنجی می‌داند که دل‌های بسیاری را تسخیر کرده است.
آن شاخ گل که رونق سرو و سمن ازوستصد دل چو لاله غرقه به خون در کفن ازوست
هوش مصنوعی: گل زیبا و خوشبو که باعث شکوه و زیبایی درختان سرو و سمن است، دل‌های زیادی را مانند لالههایی که در خون غرق شدهاند، در آغوش خود گرفته است.
شیرین دهان من چو لب یار می گزدرشک هزار طوطی شکر شکن ازوست
هوش مصنوعی: وقتی لب‌های محبوبم شیرین صحبت میکنند، احساس میکنم که حسادت هزاران طوطی که شکر میشکنند، نسبت به او وجود دارد.
گفتا که خون من به قیامت از او مخواهتا روز حشر در دل من این سخن ازوست
هوش مصنوعی: گفت که تا روز قیامت از او طلب نکن خون من را، چون این حرف در دل من از او خواهد بود.
آسوده ام چو اهلی از آن یار دلنوازکاسایش دل صد همچو من ازوست
هوش مصنوعی: من در آرامش و راحتی زندگی میکنم، مانند حیوان اهلی (که تحت مراقبت و امنیت است)؛ دل من، مثل دل صد نفر دیگر، به خاطر آن یار خوشنواز و دلنشین شاد است.