شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عشق و رنج ناشی از آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید که در کوی محبوبش، هیچ راهی برای رهایی از رقیبان ندارد و حتی اگر خطراتی بر سرش بگذارد، از عشقش نخواهد نالید. او خود را عاشق و رند می‌داند و از وضعیت خود بی‌خبر است. همچنین اشاره می‌کند که تا زمانی که نزد محبوبش نیست، رنج‌ها و مشکلات او به حداقل می‌رسند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که هیچ چیز به اندازه ابراز نیازش به محبوب مهم نیست و با وجود دشنام‌های دیگران، او همچنان نگران خوشبختی خود است.
در کوی تو از دست رقیبان گذرم نیستورهم گذرم هست مجال نظرم نیست
هوش مصنوعی: در اینجا می‌گوید: در جایی که تو هستی، امکان گذر از کنجکاویهای رقبای عشقیام وجود ندارد و حتی اگر هم بخواهم بگذرم، فرصتی برای نگاهی کردن به تو ندارم.
گر تیغ رسد بر سرم از عشق ننالممن عاشق و رندم ز سر خود خبرم نیست
هوش مصنوعی: اگر در عشق، سختیها و مشکلاتی به من برسد، از آن شکایت نمیکنم. من عاشق و آزاداندیش هستم و از حال خود بیخبرم.
تا مرغ گلستان توام نیست زمانیکز دست تو صد خار جفا بر جگرم نیست
هوش مصنوعی: تا وقتی که تو در دلم جا نداری، هیچ دشواری و زخم جفا نمیتواند مرا آزار دهد.
جان هیچ نیرزد غرضم عرض نیازستبپذیر نیازم که متاع دگرم نیست
هوش مصنوعی: جان من هیچ ارزشی ندارد اگر هدفم فقط درخواست نیاز باشد. لطفاً درخواست من را بپذیر، زیرا چیزی دیگر برای عرضه ندارم.
شادم زدهان تو به دشنام چو اهلیمن طوطی محرومم و بخت شکرم نیست
هوش مصنوعی: شادم، اما تو به من توهین میکنی؛ مثل هجرت کردهای که من فقط یک طوطی بی‌خبر هستم و بخت خوبی ندارم.