شمارهٔ ۱۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و با تشبیه چاک گریبان به نسترن، زیبایی را توصیف می‌کند. او به معرفت و یقین در مسایل عشق اشاره می‌کند و خاموشی واعظ را به معنای درک عمیق عشق می‌داند. شاعر همچنین به درد و رنج عشق اشاره کرده و توصیف می‌کند که چه مدت می‌توان در غم و اندوه بود. در نهایت، پیامی از گذر زمان و اهمیت زندگی و عشق را منتقل می‌کند.
نمود چاک گریبان تنت که نسترن استتو یوسفی و گواه تو چاک پیرهن است
هوش مصنوعی: تعبیر زیبایی از زیبایی و جذابیت توست. چاک گریبانت که مانند گل نسترن است، نشان میدهد که تو همچون یوسف خوشاندام و زیبا هستی، و شواهد این زیبایی در چاک نزدیک به تنت آشکار است.
حریف شاهد و ساقی کجا بود زاهدمیان خضر و مسیحا نه جای اهرمن است
هوش مصنوعی: زاهدی که در جمع خضر و مسیحا قرار دارد، جایی برای اهریمن و وسوسههای شیطانی وجود ندارد. بنابراین، او نمیتواند با معشوق و شرابآورنده رقابت کند.
سبو بیار که آبی بر آتش بزنمکه آتشی عجب امروز در نهاد من است
هوش مصنوعی: یک ظرف آب بیاور تا بر روی آتش بریزم، چون امروز در دل من آتش عجیبی شعلهور است.
تو سر عشق چه دانی خموش شو واعظسخن دراز مکن درس عشق یک سخن است
هوش مصنوعی: در مورد عشق چیزی نگو، ای واعظ، صحبت اضافه نکن. در واقع، درس عشق تنها یک جمله است.
ز غصه چاک زدن جامه تا بکی اهلیگذار جامه دریدن، که نوبت کفن است
هوش مصنوعی: تا کی باید به خاطر غم و اندوه، لباسها را پاره کرد؟ بهتر است که به یاد داشته باشیم که روزی نوبت کفن و خاکسپاری خواهد رسید.