شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق و فراق می‌پردازد. شاعر با بیان تصاویری از خون دل و اشک، نشان می‌دهد که عشق مرگبار و سنگین است. او از خونی سخن می‌گوید که به خاطر شهیدان در خاک ریخته شده و از زهر عشق که مانند تریاک بر کامش نشسته، احساس ناخوشایندی دارد. در پایان، به زیبایی شب و شرم خورشید اشاره می‌کند و می‌گوید که به دنبال عقل، تحت تأثیر عشق، به اشتباهاتی دچار شده است. این شعر نشان‌دهندهٔ تضادهای درونی و درد عمیق موجود در دل شاعر است.
در کوی تو خون دل ما پاک فرو رفتبس خون شهیدان که درین خاک فرو رفت
هوش مصنوعی: در محل تو، غم و رنجهای ما به طور عمیق تأثیر کرده است، زیرا بسیاری از خون شهیدانی که در این زمین ریخته شده، در آن جا محو شده و ناپدید شده است.
با خون جگر سرزند از دیده چو مژگانخاری که مرا در جگر چاک فرو رفت
هوش مصنوعی: با درد و رنجی که در دل دارم، اشکهایی مانند خار از چشمانم سرازیر میشوند و این درد عمیق در وجودم نفوذ کرده است.
پیش همه کس زهر بود چاشنی مرگدر کام من این زهر چو تریاک فرو رفت
هوش مصنوعی: در برابر همهٔ مردم، تلخی و زهر زندگی در وجودم حس میشود و این زهر، مانند تریاک به آرامی در جانم نفوذ کرده است.
شب همچو مه چارده پیدا شدی از باموز شرم تو خورشید بر افلاک فرو رفت
هوش مصنوعی: شب مانند ماه چهاردهم نمایان شدی، و از بام خانه که نگاهم به تو بود، به خاطر شرم تو خورشید از آسمان غروب کرد.
اهلی که ره عقل گرفت از ستم عشقدر فکر غلط با همه ادراک فرو رفت
هوش مصنوعی: شخصی که تحت تأثیر احساسات عشق قرار گرفته و از راه عقل و درک خود دور شده است، دچار سردرگمی و اشتباه در تفکر شده و با وجود اینکه همه چیز را درک می‌کند، باز هم در اندیشه نادرستی غرق شده است.