شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و غم شاعر می‌پردازد. او از سختی‌های عشق و تأثیرات منفی آن بر زندگی‌اش می‌گوید. دلش شکسته و درختان نیز در اثر پاییز برگ‌هایشان را از دست می‌دهند. عشق، همچون طوفانی بی‌رحم، انسان را به فکر جدایی می‌اندازد و در نهایت، شاعر از بی‌فایده بودن امید به دعای دیگران سخن می‌گوید. او بی‌توجه به مجلل بودن زندگی، به دنبال آرامش و فرار از گرفتاری‌های عاطفی است.
ببین که کار من از غم چه سخت افتادستکه دل ز دیده برون لخت لخت افتادست
هوش مصنوعی: نگاه کن چقدر دیوانهوار غم بر من فشار آورده که قلبم از چشمانم به طور ناگهانی بیرون افتاده است.
ز آفتاب تو هر ذره شمع وصل افروختچراغ خلوت ما تیره بخت افتادست
هوش مصنوعی: هر ذره از نور تو مانند شعلهای است که در پیوند با عشق میدرخشد، اما در عین حال چراغ دل ما که به خاطر بدبختی خاموش شده، هنوز در تاریکی مانده است.
چنین که پنبه خونین زداغ ما افتدعجب که برگ خزان از درخت افتادست
هوش مصنوعی: اینقدر عادی است که وقتی درد و رنجی بر ما وارد میشود، مانند افتادن برگهای پاییزی از درخت، نمیتوانیم از آن تعجب کنیم.
به عشق چاره جان ساز کاندرین طوفاننه عاقل است که در فکر رخت افتادست
هوش مصنوعی: در دل طوفان عشق، تنها کسی که میتواند تدبیر کند، آن کسی نیست که در فکر فرار از مشکلات باشد.
بیار باده که بر تاج و تخت تکیه خطاستز باد فتنه سلیمان ز تخت افتادست
هوش مصنوعی: بیا شراب بیاور که تکیه زدن بر تخت و تاج کار درستی نیست؛ چرا که طوفان فتنه باعث شده سلیمان هم از تختش سقوط کند.
کجاست دست دعایی که اهلی از گریهفتاده است به غرقاب و سخت افتادست
هوش مصنوعی: کجا پیداست دستی که به یاری بیاید؛ چون انسانهای بیچارهای که در غم و مصیبت غرق شدهاند و در وضعیت سخت و ناگواری به سر میبرند؟