شمارهٔ ۱۶۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و شوق گفت‌وگو می‌کند. او به زیبایی و محبت محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش پر از داغ و غم فقدان محبوب است. او می‌گوید که حتی در دل تنگش جایی برای آرزوهای خوش ندارد و به شدت از جدایی رنج می‌برد. شاعر بیان می‌کند که تمام دردها و رنج‌هایش ناشی از دوری معشوق است و نمی‌تواند عشق را با کسی دیگر تقسیم کند. در نهایت، او به تضاد بین محبت و کینه اشاره می‌کند و می‌گوید که نه می‌تواند به دشمن نزدیک شود و نه از دوست فاصله بگیرد.
کاسه چشم من از شوق گل رخسار دوستلاله رنک از خون دل گشت و سیاهی داغ اوست
هوش مصنوعی: چشم من از شوق دیدن چهره زیبای دوست مانند لالهای سرخ شده از خون دل، و تاریکی درد او در وجودم حس میشود.
از دل لیلی چو بیرون نیست مجنون یک نفسطعنه بر مجنون مزن با خویش اگر در گفتگوست
هوش مصنوعی: اگر مجنون از دل لیلی بیرون نمیآید، یک لحظه هم او را سرزنش نکن. وقتی که خودت در گفتگو هستی، به او طعنه نزن.
آرزوی خرمی هرگز نگنجد در دلمدر دل تنگی که من دارم چه جای آرزوست
هوش مصنوعی: آرزوهای خوشی هرگز در دل من جا نمیگیرد، چرا که دل من به قدری تنگ است که جا برای آرزوها ندارد.
صد هزاران داغ پنهان است بر جانم زهجربی جمالش دود داغی بر تنم هر تار موست
هوش مصنوعی: در دل من هزاران درد و اندوه نهفته است که از نبودن محبوبم بر جانم سنگینی می‌کند. هر یک از موهای من، نشانهای از این داغ و درد ایجاد شده است.
بسکه چون نار مزیده خورده یی خون مراغیر مشتی استخوان چیزی ندارم زیر پوست
هوش مصنوعی: به خاطر خوردن نار در آتش، حالا فقط چند تکه استخوان زیر پوست دارم و چیزی از من باقی نمانده است.
گه فلک می گردد ای اهلی به کینم گه بمهرنی بدشمن میتوان اورا گرفتن نی بدوست
هوش مصنوعی: زمانی برای انتقام و زمانی برای مهر ورزی وجود دارد. نمیتوان با نفرت به دشمن ضربه زد و همچنین نمیتوان با محبت به دوست ابراز محبت کرد.