شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و نا امیدی شاعر اشاره دارد. او با استفاده از تمثیل و تصاویر زیبا، احساس trapped بودن (محصور بودن) را بیان می‌کند. شاعر از قفس تن گله می‌کند و بیان می‌کند که روح او در این قفس گرفتار است. او به یاد لحظاتی از عشق می‌افتد که در آن فردی را از دست داده و این فقدان برایش بسیار دردناک است. همچنین بیان می‌کند که در عشق، کسانی که از شوق دست بکشند، به نوعی خود را محصور کرده‌اند. در نهایت، شاعر خود را مانند موجودی بیچاره و اسیر توصیف می‌کند که در غم غرق است و از چاره‌ای برای رهایی برخوردار نیست.
مارا تنی چو صورت دیوار مانده استچشم و زبان و دست و دل از کار مانده است
هوش مصنوعی: ما بدنمان مشابه دیوار است و چشم، زبان، دست و دل ما از فعالیت و ارتباطات جدا ماندهاند.
خواهم که بشکنم قفس تن که دور ازوبیهوده مرغ روح گرفتار مانده است
هوش مصنوعی: میخواهم قید و بندهای بدنم را پاره کنم، زیرا روح من در اسیری و محدودیت گرفتار شده است و این وضعیت بیهوده است.
از دیده یار رفت وزخون خشک شد مژهزان گل که بود در نظرم خار مانده است
هوش مصنوعی: از دیدن محبوب رفتم و اشکهای من خشک شد. گلهایی که در نظر من زیبا بودند حالا مانند خار به نظر میرسند.
از زخم تیر غمزه او زنده نیست کسوان هم که زنده است دل‌افگار مانده است
هوش مصنوعی: از تیر نگاه و شوخی او کسی زنده نمانده و آنهایی هم که هنوز زنده هستند، دلی غمگین و شکسته دارند.
در عشق هرکه رشته جان بگسلد ز شوقآن خود بدست بسته زنار مانده است
هوش مصنوعی: در عشق، هر کسی که از شوق به معشوق خود دست بردارد یا دل بکند، در واقع خود را به زنجیر و بند عشق بسته است و نمیتواند از آن آزاد شود.
اهلی اسیر ششدر غم گشت چاره نیستبیچاره نامراد بناچار مانده است
هوش مصنوعی: اهلی در دلتنگی و غم گرفتار شده و هیچ راهی برای رهایی ندارد. او به ناچار و بدون اختیار در این وضعیت نامساعد باقی مانده است.