شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و وابستگی عاطفی شاعر به معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که عشق آنها قابل اثبات است و همه جهان بر حقیقت آن گواهی می‌دهد. او از درد دل و غم ناشی از عشق می‌گوید و اشاره می‌کند که اگر در مسیر وفا باشیم، نباید خجالت‌زده شویم. همچنین، به زیبایی معشوقش اشاره کرده و تأثیر آن را بر شب و روز زندگی‌اش ذکر می‌کند. در نهایت، او به ناتوانی دشمنانش در آسیب رساندن به او اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی معشوقش طاقت‌فرساست.
ما عاشقیم و روی بتان قبله گاه ماستبر جرم عاشقی همه عالم گواه ماست
هوش مصنوعی: ما عاشقیم و قهرمانان عشقمان، محبوبانمان هستند. در عشقورزی ما، جهان شاهد بر دردها و گناهان ماست.
از شوخی نظر دل ما خون بریختهر بد که کرد دیده ما پیش راه ماست
هوش مصنوعی: دل ما به خاطر شوخیها و سرزنشهای دیگران متأثر و پر از غم شده است، هرچند که دیده ما همواره در حال ضبط دوران و اتفاقات است.
ما برق آه خود بفلک بر کشیده ایمجرم ستاره سوختگی هم گناه ماست
هوش مصنوعی: ما با ناله و آه خود آسمان را به حرکت درآوردهایم و حتی جرم سوزش ستارهها نیز به دلیل اشتباهات ماست.
گر در ره وفا نکنیم استخوان سفیدپس وای بر خجالت روی سیاه ماست
هوش مصنوعی: اگر در مسیر وفا و صداقت قدم نگذاریم و به وعدههایمان عمل نکنیم، باید بر خجالت و شرمندگی خودمان که ناشی از رفتار نامناسبمان است، بگرییم.
از آفتاب حسن تو شب در جهان نماندمارا اگر شبی است هم از دود آه ماست
هوش مصنوعی: زیبایی تو چنان درخشان است که دیگر شبی در دنیا وجود ندارد. اگر هم شبی باشد، فقط به خاطر غم و آه ماست.
دشمن که قصد کشتن ما آرزو کندبدخواه حال ما نبود نیکخواه ماست
هوش مصنوعی: اگر دشمنی بخواهد ما را به قتل برساند، در حقیقت نمیتواند نسبت به حال ما بدخواه باشد، زیرا این کار به نفع ما نخواهد بود.
تاب نظر نیاورد آن گل زناز کیاهلی نگه مکن که ملول از نگاه ماست
هوش مصنوعی: گلی که زیباست، نمیتواند تحمل نگاه ما را داشته باشد، زیرا او از نگاه ما دلگیر و خسته شده است.