شمارهٔ ۱۸۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس ناامیدی و تنگی خاطر شاعر است. او به این نتیجه می‌رسد که زندگی‌اش از شادی و خوشبختی خالی است و درخت بختش برگی از عیش ندارد. او از بی‌ثمری دو جهانی که در آن زندگی می‌کند و از گذر سریع عمرش گلایه می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که سرنوشت او تغییر نخواهد کرد و بر دوستی و محبت واقعی تأکید می‌کند؛ به این معنا که عشق و پرستش او بر اساس اعتقاد و محبت است و نه چیزی دیگر. در نهایت، او خود را در مقام خاکی در برابر بزرگ‌منشی محبوبش می‌بینید و به‌دنبال راهی برای رسیدن به عشق حقیقی است.
منم که حاصل من غیر نامرادی نیستدرخت بخت مرا برگ عیش و شادی نیست
هوش مصنوعی: من کسی هستم که جز نامرادی و بدشانسی چیزی به دست نیاوردهام و زندگیام پر از شادی و خوشحالی نیست.
ز فسحت دو جهان خاطرم به تنگ آمدفراغت دل مجنون بهیچ وادی نیست
هوش مصنوعی: به خاطر وسعت دو جهان، ذهنم در تنگنا قرار گرفته است. دل مجنون در هیچ وادیای آرامش پیدا نمیکند.
چون برق میگذرد عمر بر فروز از ویچراغ عیش که تا چشم بر گشادی نیست
هوش مصنوعی: عمر انسان به سرعت میگذرد، پس از زندگی لذت ببر و از لحظات شاد استفاده کن، زیرا که زمان به سرعت میگذرد و ممکن است فرصتی برای شاد زیستن نداشته باشی.
گمان مبر که فلاک با توراست خواهد شدکه در طبیعت او غیر کج نهادی نیست
هوش مصنوعی: نگران نباش که ستم به زودی برطرف خواهد شد، زیرا در سرشت او هیچ چیزی جز انحراف وجود ندارد.
بر آستان تو خاکیم و چشم همت مابتخت خسروی و تاج کیقبادی نیست
هوش مصنوعی: ما در برابر تو همچون خاک هستیم و آرزوی ما رسیدن به مقام سلطنت و تاج کیقباد نیست.
پرستش تو ز نیک اعتقادی اهلی استطریق اهل محبت بد اعتقادی نیست
هوش مصنوعی: پرستش تو ناشی از ایمان نیکو و اعتقاد صحیح است؛ راه و روش کسانی که عاشق هستند، بر پایهی اعتقاد نادرست نیست.